Ależ wiem, że to nie ma sensu. Po pierwsze, nie koperta a bezkopercie. Po drugie, pisze się mejle a nie listy i nie wsadza się ich do kopert czy bezkopert. Ale może cię zainteresuje, że 10 lat temu ktoś uważał, że to użyteczna wiedza.

Aha, znikło z Sieci. Więc przerysowałem to po swojemu. A4 to dobry wymiar na list z bezkopertą.

No to co, na wszelki wypadek przećwiczymy to sobie? :)

Frederick Forsyth opublikował „Akta Odessy” w 1972 roku. „Powieść sensacyjna” było określeniem tego dzieła. Powszechnie uważano, że było tam coś więcej. Uki Goñi opublikował „The Real Odessa” w roku 2002. Trzeba było 30 lat i zmiany rządzących ekip w Argentynie, by ten dziennikarz mógł zbadać archiwa i dowieść jak blisko powieść oddawała bieg wydarzeń. Podtytuł tej książki to „How Peron Brought the Nazi War Criminals to Argentina” (Jak Peron sprowadził nazistowskich zbrodniarzy wojennych do Argentyny).

Dzięki jego wytrwałości znamy dziś osoby i miejsca zasłużone w jednym z największych w dziejach świata eksporcie zbrodniarzy. Ponad 90 tysięcy osób. Taki tłum tak słynnych i zasłużonych dla Rzeszy osób – a tak mało o nich mówiono przez 50 lat. Uwaga skoncentrowała się na Eichmannie i paru innych. A tyle tam ciekawych postaci...

I pomyśleć, że w tym transporcie międzykontynentalnym niepoślednie zasługi miał nasz rodak, Czesław Smoliński. Błyskawiczna i fenomenalna kariera. Przybył do Buenos Aires w sierpniu 1947 roku i tak Goñi o nim pisze:

[...] Polak mówiący po niemiecku z arystokratycznym akcentem w „hochdeutsch”. Zaledwie cztery miesiące później był z powrotem w Europie, by spotkać się z ważnymi urzędnikami szwajcarskimi jako osobisty przedstawiciel Perona. Jego misją było wysondowanie skłonności Szwajcarów, by pomogli w stworzeniu etapu tranzytowego dla nazistów rekrutowanych przez argentyńskiego prezydenta.

A kłamał przy tym Szwajcarom, że był w Argentynie od wielu lat. W istocie, naturalizował się tam dopiero 4 lata później.

Oficjalnie chodziło o ściągnięcie ludzi, którzy mieli pomóc w rozwijaniu Argentyny (jaśniej mówiąc: w stworzeniu argentyńskiej bomby atomowej), ale wkrótce okazało się, że „technikiem” był każdy nazista.

Goñi pisze, że spotkania z Peronem w pałacu prezydenckim Casa Rosada, w których brał udział Smoliński, miewały niebanalnych gości, trudnych do wyobrażenia sobie w innych pałacach prezydenckich:

W najlepiej udokumentowanym z tych spotkań, na początku grudnia 1947 roku, z prezydentem spotkało się jednocześnie trzech skazanych sądownie zbrodniarzy wojennych.

Byli to Belg Pierre Daye, Holender René Lagrou i Francuz Georges Guibaud. Dowodzi to, że Peron nie miał przesądów narodowościowych, ważne było, by goście byli zasłużonymi nazistami.

Inne sformułowanie pytania z tytułu: czym wkupił się w łaski Perona ów Polak? Niestety, wszystkie odniesienia z Sieci powtarzają frazy z książki „Prawdziwa Odessa”. Jakiś Jan Czesław Smoliński umarł w Argentynie w 1996 roku. Z drugiej strony, Smoliński ma w przybliżeniu numer 250 na liście podającej najczęściej spotykane polskie nazwiska.

Przypuszczam, że o tym Polaku nie dowiemy się wiele. Może to i lepiej.

Za życia: więziony przez Gestapo, potem przez KGB – a później trzymany w nieformalnym domowym areszcie przez UB. Po śmierci: prześladowany przez bałwanów. Dwie próbki, pierwsza wiadomo skąd:

a druga jest z tej parszywki:

Już wcześniej zdarzało mi się, gonitwa za jakąś książką po komentarzu blogowym – i kolejne odkrycie jak mało wiem o naszej własnej historii. Tak było na przykład ze wskazówką reniferiady o książce Sacka „Oko za oko” – i wpis o niej zaowocował pięknymi refleksjami jej tłumacza, Romana Palewicza. A tym razem, gdy zniesmaczyła mnie nierzetelność pl.wikipedia, telemach przypomniał co wyrabiają z pamięcią Leopolda Treppera. Niepolskie źródła mówią jasno: dzięki działaniom kierowanej przezeń sieci szpiegowskiej zwanej „Czerwoną kapelą” Niemcy straciły być może ponad 200 tysięcy swych żołnierzy. Obok Mariana Rejewskiego jeden z naszych największych wkładów do zwalczenia faszyzmu. Ale to nie do nas ta mowa. On mógł sobie pisać, że kochał Polskę, ale my wiemy, że to Żyd.

A gdyby ktoś zapisał życiorys Piłsudskiego dodając do dat suchą uwagę: „brygadier austriacki”?

PS. Zawdzięczam Ci, telemachu, nieprzespaną noc. W parę godzin po dojściu „Wielkiej gry” zapomniałem o reszcie świata...

Święta Kokej Koli już za pasem. Nie ma obawy, nie zabraknie tradycyjnego napoju napędzającego wszystkie osiołki w Nazarecie.

Niecałe dwa księżyce temu telemach przypomniał rodaka, który znacznie w historii się odznaczył a my z ociąganiem przyznajemy się do niego. A należał ów człowiek do formacji, która miała wówczas tak dobrą prasę jak dziś Arabowie – i z dość podobnych przyczyn. Przypomniałem sobie wtedy, że jak w sztuce teatralnej bywa wisząca od dawna strzelba, tak u mnie leży od lat na półce książka, która powinna wreszcie wejść do akcji. I zacząłem czytać zebrane przez Irvinga Horowitza artykuły z tomiku „The Anarchists”. Bez wątpienia najbardziej fascynujący jest wątek hiszpański i może zbiorę odwagę, by coś tu streścić, ale przygotowując się do tego zaglądam w Sieci tu i tam i w jednym z miejsc znalazłem frazę, która zrobiła na mnie duże wrażenie.

Czemu ta a nie tysiące do niej podobnych, które z pewnością już kiedyś widziałem? A bo ja wiem? Przechodzi człowiek każdego wieczoru koło wilkołaka i grzecznie mu się kłania, a pewnej nocy, niespodziewanie, dostrzega rysy ukryte pod kapeluszem. No, zdarzyło się. Jedno słowo, które tak wiele mówi o społeczeństwach zachodniego świata sprzed stu lat.

Dziennikarz nakreślał postać anarchisty, który zakończył życie na gilotynie – i rys biograficzny zaczął słowami:

Słynny niemiecki matematyk Ernst Zermelo w 1910 roku (mając 39 lat) przyjął pozycję profesora w Zurychu. Młodzik, jak na owe czasy. Większość źródeł podaje, że zrezygnował z niej w 1916 roku z powodu złego stanu zdrowia, ale w książce Lebenskreise z 1968 roku Abraham Fraenkel cytuje inny możliwy powód. Zermelo spędzał wakacje w Niemczech i w księdze rejestracyjnej w hotelu zapisał: „Gottseidank kein Schweizer” (nie Szwajcar, chwalić Boga). Parę dni później w tym samym hotelu zatrzymał się szwajcarski minister Edukacji.

PS. Nigdzie nie pasuje, więc dopiszę tu. Blog Borovika cytuje blog z NYT pewnej pani piszącej: „Łatwiej rodzicom rozmawiać z dziećmi o seksie i narkotykach niż o matematyce i nauce” – ale tam jest odesłanie do raportu Intela, w którym stoi w mniej epatującej formie: „rodzice przyznają, że rozmowa na tematy matematyczne i naukowe jest trudniejsza niż o używaniu narkotyków”.

Freeman Dyson stał się matematykiem mając 15 lat, gdy rozwiązywał ćwiczenia z zamówionego przez pocztę podręcznika równań różniczkowych. Nie miał jeszcze 20 lat gdy C.P.Snow (ten od „Dwóch kultur”, łącznik między środowiskami rządowymi i naukowymi w Zjednoczonym Królestwie w czasie WWII) przekonał go do podjęcia pracy w Dowództwie ataków bombowych. Pracował w dziale nazywanym Badania operacyjne; ta nazwa przeniosła się później na cały dział matematyki.

Pracował nad wcale nie abstrakcyjnymi kwestiami przeżywania lotników po locie z bombami nad Niemcy. Pięknym przykładem potrzeby myślenia była rekomendacja owego działu dotycząca wzmocnienia osłony samolotu. Analiza powracających samolotów nasuwała myśl, by wzmocnić części najbardziej ostrzelane i uszkodzone. Ale ludzie tam pracujący zasugerowali coś wręcz odwrotnego: osłaniać te części, które były nietknięte. Uważali, że brak samolotów wracających ze śladami ostrzału w owej części oznaczał właśnie, że tam trafione samoloty były tracone.

Nie pracował nad wyborem miejsc do bombardowania, ale odczuwał odpowiedzialność za całość rozwijanych tam badań.

Jego drugą żoną jest Niemka Imme, młodsza od niego o 13 lat. Mają czwórkę dzieci. I po podaniu tych informacji ma sens zacytowanie zakończenia rozdziału „Krucjata dziecięca” jego książki „Disturbing the Universe”.

Po trzydziestu latach ja, moja żona i czwórka naszych dzieci odwiedzaliśmy antybombowy schron w ogrodzie przy domu wujka mojej żony, we Wschodnich Niemczech. Zbudował solidny schron, z cegieł i ze stali. Dookoła można jeszcze było dojrzeć parę kraterów po bombach. Po trzydziestu latach dach schronu trzymał się solidnie a podłoga była sucha. Dom jest w miasteczku w pobliżu Berlina. W latach, gdy byłem w Dowództwie ataków bombowych, moja żona mieszkała w owym domu. Była jeszcze dzieckiem. Nocami gdy pojawiały się bombowce, chowała się w schronie. [...] Nieudolnie próbowaliśmy wyjaśnić to dzieciom.

– To znaczy, że mama była tutaj kiedy przyjaciele taty rzucali bomby na ogród?

Rzeczywiście, nie da się wyjaśnić rzeczy tego typu siedmioletnim dzieciom.

– 420 złotych – oświadczyła sprzedawczyni hipermarketu.
– Ale ja tu mam bony na 10% zakupu – rzekła Danuta.
– A, to inna sprawa. Zaraz policzę – poklikała, poklikała i doliczyła się: – a to będzie 462 złote.
– Pani się pomyliła – roześmiała się Danuta. – To się odejmuje a nie dodaje.
Sprzedawczyni prawie obraziła się.
– Nic się nie pomyliłam. Pani ma rabat 10%, no nie?
– No właśnie, przecież...
– A pani już kupowała tu coś z rabatem?
– Nie, pierwszy raz...
– No właśnie! – triumfalnie oświadczyła sprzedawczyni.
Mąż Danuty miał dość tego cyrku
– Niech pani zawoła natychmiast kierownika sklepu.
– Kierowniczkę! – poprawiła do sprzedawczyni i zawołała.

I szybko nastąpił szczęśliwy koniec.

– Tak – potwierdziła kierowniczka – tu jest rabat 10% i to się dodaje, czyli mamy tu 462 złote.

Czy byłem przy tym? Nie. Ale W. nigdy nie robi sobie ze mnie żartów. Wierzę jej, że to z jej miasta, z Realu...

Pierwszy nonsens jest fajny i umieścił go przed 20 laty Ed Barbeau w swojej stałej kolumnie w The College Math. J. oddanej błędom celowym i niezamierzonym, pułapkom i nieporozumieniom pojawiającym się w matematyce.

Takie zagmatwania są wyśmienitymi sprawdzianami czy pojęcie jest pojęte czy też wbite w głowę. Cytowany tu nonsens różny jest od typowej pułapki z dzieleniem przez zero, czyli uroda jego nie jest pospolita.

Zadanie: oblicz (log₃169)·(log₁₃243).

Rozwiązanie: oznaczam log₃169 przez a oraz log₁₃243 przez b. Przypominam sobie, że „logarytm” to wykładnik, czyli mam 169=3^a oraz 243=13^b. Ponadto, 169=13² oraz 243=3⁵. Dostaję 13²-3^a=0 oraz 3⁵-13^b=0, dodaję do siebie te dwa zera:
0+0 = 13²-3^a+3⁵-13^b = (13²-13^b)+(3⁵-3^a).

Stąd dostaję 2=b oraz 5=a, więc wynik to 2·5=10.

Wynik jest poprawny, rozumowanie jest błędne :)

Druga historyjka nie ma niewinności pierwszej, powiedziałbym nawet, że ma makabryczne elementy, a opowiedział mi ją tak jak ją kiedyś usłyszał w tv Bolesław Gleichgewicht. Może przypomnę, że ma on wspaniałą pamięć i w pełni mu ufam, że to właśnie usłyszał od gadającej głowy. Mówiła ona tak:

Mamy dużą kulę a w środku jest n małych kulek. Jak wiadomo, gdzie zmieści się ich n, tam zmieści się jeszcze jedna, więc możemy tam mieć n+1 kulek. I możemy powtórzyć to sobie tyle razy ile chcemy, do nieskończoności, i to zjawisko jest nazywane w logice twierdzeniem o indukcji matematycznej.

Humanisto, jeśli nie zrozumiałeś dowcipu, to naprawdę żałuj.

Z pewną częstotliwością, wyznaczaną brakiem ciekawych konfliktów światowych, ten czy tamten polityk (przez wygłoszenie truizmów z poważną miną stający się mężem stanu) oświadcza: „Brazylia powinna być stałym członkiem Rady Bezpieczeństwa”. Prasa brazylijska skwapliwie przechwytuje i powiela te oświadczenia, ale nikt się nie pili z wyjaśnianiem jak to się stało, że Brazylia teraz nim nie jest. A że Sergio Corrêa da Costa wyjaśnił mi to i owo z historycznego podkładu jej niebycia (w swojej ostatniej książce Crônica de uma guerra secreta z 2004 roku), chętnie to tu przeplotkuję.

Najpierw będzie moja infantylna refleksja jak ci dyktatorzy, prawie jak mistrzowie od miotu naleśnikiem albo od Formuły 1, podziwiają się wzajemnie. Nie chodzi mi o historyczne odniesienia, że wszyscy oni zacmokują się myśląc o Napoleonie, co już wskazuje na ich niepełną znajomość historii, ale robią sobie takie głupawe łańcuszki: Hitler podziwiał Mussoliniego (do czasu, potem go uznał za bufona), Stalin Hitlera (do czasu, potem miał mu bardzo za złe zerwanie wieczystych miłosnych paktów), Peron Hitlera (do końca, za co do dziś Argentyna płaci swoimi losami) a nawet nie taki durny dyktator jak Getúlio Vargas z sympatią oglądał Hitlera robiąc przy tym niechętne uwagi o chorych demokracjach liberalnych w stylu brytyjskiej. (Pisałem już trochę o zdarzeniach z przeszłości, które nie zawsze czyniły Zjednoczone Królestwo bliskie brazylijskim sercom).

Brytyjczycy dali się we znaki Brazylijczykom na początku wojny. Brazylia była neutralna z podzielonymi sympatiami, skłaniającymi się bardziej ku stronie niemieckiej. A tu 1940 Brytyjczycy przechwytują brazylijskie okręty płynące z kupioną u Kruppa bronią. Szło o potężne kontrakty, zawarte jeszcze w 1938 roku, Brazylia kupiła m.in. ponad tysiąc dział, a wartość kontraktu przekraczała 8 milionów ówczesnych funtów szterlingów. Część dotarła do Brazylii przed blokadą morską brytyjczyków, drugi transport w kwietniu 1940 był przetrzymany przez brytyjczyków w Gibraltarze i długo chłapano językami nim go puszczono w dalszą drogę, ale oznajmiono, że kolejnych transportów nie przepuszczą. I zatrzymali okręt Siqueira Campos z 400 marynarzami i mnóstwem sprzętu, płynący do Lisbony.

Brytyjczycy żądali dowodów, że broń była uprzednio zapłacona. Naturalnie, dług brazylijski stanowiłby przyszłe dofinansowywanie walczącej strony. Kontrakt był skomplikowany, większa część zakupu była spłacona, ale przecież w takich interesach nie ma prostoty, rzecz wyglądała źle dla Brazylii, bo przywiezione już części broni bez reszty dostaw nie miały sensu. I na dodatek, po paru dniach, w listopadzie i grudniu 1940 roku, dwa mniejsze okręty też były przechwycone przez flotę brytyjską.

Na naradzie rządowej minister wojny Eurico Dutra (późniejszy demokratycznie wybrany prezydent) zażądał wypowiedzenia wojny Zjednoczonemu Królestwu. Na szczęście dyplomaci Stanów przekonali Brytyjczyków, by przepuścili brazylijskie okręty. Dali się przekonać dość szybko, wizja nacjonalizacji rozlicznych przedsiębiorstw brytyjskich w Brazylii miała dla nich bardzo niemiłe aspekty i rząd brytyjski ogłosił, że uwalniał towary zatrzymane jako przemyt, stanowiące w istocie ładunek bawełny oraz argentyńskich perfum (wie man weiß, Krupp – znana firma kosmetyków).

Dzięki temu na bankiecie 31 grudnia dla Sił Zbrojnych, prezydent dyktator Getúlio Vargas mógł wygłosić przyjazny neutralny opieprz rządu Jego Królewskiej Mości.

Konsekwencją wewnętrzną tych zdarzeń było zacieśnienie kontaktów ze Stanami, co w styczniu 1943 doprowadziło do spotkania Vargasa z Rooseveltem i brazylijskiej deklaracji wojny z Osią. Argentyna szła inną drogą. W czerwcu 1943 roku Peron obejmował władzę ogłaszając „los Argentyny zależy od niemieckiego zwycięstwa”. Źle było z tym losem i w ostatnim miesiącu trzeba było dla zachowania twarzy wypowiedzieć ukochanemu niemieckiemu dyktatorowi wojnę, ale potem w pewnym sensie się zrehabilitowali. Przed faszystami. Ale o tym innym razem.

Teraz tylko chciałem wyjaśnić czemu niewiele brakowało, by nie zablokowano wejścia Argentyny do nowo utworzonego ONZ. Nie tyle gorące protesty państw z Ameryki Południowej pomogły, ważniejszy był początek Zimnej Wojny.

Brazylia, po zwycięskiej w wojnie stronie, z całą chwałą wchodziła do ONU (i kto wie czy Oswaldo Aranha nie stworzył jej najlepszych momentów na samym początku jej istnienia), ale uprzednich incydentów Zjednoczone Królestwo nie zapomniało Brazylii. I do dziś ten kraj nie jest stałym członkiem Rady Bezpieczeństwa.

Aaa, kotki dwa,
wszystko pięknie się składa...

Biskup Alois Hudal uratował tysiące osób. Nie ważne było jakiej narodowości – Chorwat, Niemiec, Austriak, Węgier, jeśli zwalczał komunizm i liberalizm, a działał w NSDAP, mógł po wojnie liczyć na pieniądze, bilety, dokumenty i kontakty. Nigdy nie zmienił przekonań o moralnej wartości swych działań, chodziło o wyciąganie „ofiar z obozów koncentracyjnych”, choć Polak by użył wyrażenia „nazistów z amerykańskich więzień wojennych”. Oczywiście taką postać nawet w S24 trudno bronić, jedyne co się tam robi to mówienie, że to „jeden wysoki urzędnik kościelny”. Znaczy się, akcent logiczny i uczuciowy na „urzędnik”.

Trudno uniknąć mówienia o nim przy obronie papieży (świętych ludzi, już tak od 2000 lat) przed ateją, bolszewią i niechlują. A Wikipedia to ważne pole bitwy, dociera się tam bez paszportu. I tu wyraźnie widać co znaczy właściwe (czyt. watykańskie) nastawienie. Gdzie „tu”? Przy porównaniu angielskiego i polskiego tekstu. Skoro trudno ująć się za postacią, to tło trzeba zmienić i nasi Rycerze Watykanu delikatnie modyfikują tony i barwy. Np. po polsku ni z tego, ni z owego przy przedstawianiu dzieła biskupa o „Podstawach narodowego socjalizmu” pojawia się informacja, że Pius XI w jakiejś encyklice potępiał nazizm. No, cenne to u katolika, u Pierwszego Katolika, ale nie ma słowa o jakimś karaniu biskupa. I tylko z angielskiej wersji dowiemy się, że choć jego stosunki z Piusem XII nie były tak serdeczne jak z poprzednim papieżem, to nawet po wojnie był rektorem Collegio Teutonico di Santa Maria dell'Anima. Nie do roku 1947, jak sugeruje pl.wikipedia, ale do roku 1952! I nie ma jak wmawiać ludowi, że o jego pro-nazistowskim nastawieniu Pius XII nie wiedział, więc przemilcza się po prostu, że nadal był w Watykanie „wysokim urzędnikiem kościelnym”.

Nawet początkujący czytelnik kryminałów wie, że dobre dochodzenie powinno uważnie sprawdzić „skąd były pieniądze” (na ratowanie tysięcy faszystów). W en.wikipedia wspomniane są imiona paru arcybiskupów, w pl.wikipedia milczenie może nasuwać myśl, że brał potrzebne miliony z własnej dobrotliwej kieszeni. Oczywiście rachunki Watykanu nie podlegają międzynarodowym audytorom, więc nie dowiemy się kto ile zapłacił. A szkoda, bo to byłby taki kryminał, że Raymond Chandler wysiada.

Epitafium onanisti:
oleum perdidisti.

Narzeka Adam: numero Deus impare gaudet,
więc nie wiem, Ewo, co tu robisz naprawdę.

Mówili „de lana caprina”
lecz w głowie im była Maryna.

Dyrekcja szkoły przybita:
Sex ore parvulorum veritas.

Ostatni fałsz Nereo:
Qualis artifex pereo!

Niektóre Aporemy Joanny Kulmowej są w Sieci, a inne niesą. Dokładnie 10 cykli brak. To je podopisuję. Ale nie wszystkie od razu. To by było pożarcie kilograma czekolady na raz.

Dość gorzkiej czekolady, nawiasem mówiąc.

Dziś będzie cykl Pycha.

1
Jeż
postradawszy kolce
nie martwił się że jest golcem.
„To nic
że nie kłuję już:
zachowałem zapach róż...”

2
Pyszna małpa mimo wszystko się łudzi:
– Może jednak nie pochodzę od ludzi?

3
Kot nad mysz się wynosi. Mysz nad nietoperza.
Nietoperz wróblom za złe ma ozdobę z pierza.
Wróbel chełpi się głosem którego brak żmijom.
Żmije śmieją się z kotów – że przy ludziach żyją.
Cóż! Skromność to atrybut rzadki – bo człowieczy.
Głupie nędzne pyszałki! Człek miarą wszechrzeczy!

4
Znałam pewnego motyla
który miał się za krokodyla.
Wprawdzie
zamykały się przed nim przerażone kwiatki
Ale za to
nie było na niego siatki!

5
Myszka
na wyższym etapie
na skwarki się nie złapie.
Kotu nie wejdzie w drogę.
Przed gilotynką da nogę.
I tak nosa zadziera do góry
że zje
trutkę na SZCZURY.

W zasadzie nie chciał opowiadać. Nie, nie jest przesadnie skryty, ani przesadnie skromny, taki normalny. Ale nie miałem cierpliwości na delikatne namowy i wystrzeliłem z grubej rury: albo natychmiast chwalisz się pisemnie albo zobaczysz.

To go przekonało. Napisał. No proszę zerknąć. Wchodzi Tadeusz Kuranda i odczytuje tekst z kartki.

Mieszkańcy Wrocławia zdecydowali, że projekt przedstawiony do oceny przez MPK (w Gazecie Wrocławskiej określany jako propozycję „miłośników wrocławskich tramwajów”) wygrał zażartą bitwę internautów o estetykę tramwaju. Zażartą, bo ilość oddanych głosów, moim zdaniem, była imponująca - choć przewaga głosów oddanych na zwycięski projekt już taką nie była. Wciąż powtarzam, że Ludwika XVI zgilotynowano przewagą jednego głosu Konwentu, a generał Jaruzelski przewagą jednego głosu został prezydentem.

Mimo tego, należy jednak zauważyć, że wyniki są wiele mówiące.

Spośród trzech, niemal równoważnych pod względem oddanej ilości głosów, języczek u wagi przechylił ten, który odwoływał się do anegdoty i wdzięku. Choć nie miał żadnych atutów odwołujących się ani do podszeptów tworców strony internetowej z sondą, ani legendy, ani tradycji.

Tramwaj z wymalowanymi na burtach krasnalami miał potężne zaplecze medialne i sentymentalne - warto to podkreślić, bo pozostałe propozycje aż takich atutów nie miały. Warto też zauważyć, że strona internetowa z sondą zilustrowana była właśnie tym tramwajem w krasnale jako jej okładką, więc zanim zobaczyło się inne propozycja ta była niemalże sugestią, dotyczącą wyboru.

Tramwaj z „lampasami” to jedynie niewielka modyfikacja obecnego standardu, więc też spory argument dla wyboru przez tradycjonalistów.

Tramwaj w „bąbelki” wyglądał trochę myląco, a nawet mydląco, ponieważ wyglądał raczej jak agresywna reklama mydła i miał chyba niewielkie szanse na szerokie powodzenie, jednak ilość oddanych głosów na ten projekt powinna sugerować to, że były to głosy zwolenników jakiejś estetyki twórczej i sądzę, że zwolennicy właśnie tej opcji przeszli ze swoimi głosami na stronę tramwaju MPK, który oferował subtelną fantazję.

Moich propozycji było ze cztery ale ta, która została przedstawiona do konkursu dla mnie samego była pewnym zaskoczeniem, bo nie przewidywałem swojego w tym konkursie udziału a projekt był raczej jakąś sugestią, szkicem i nie traktowałem tego z całą dizajnerską powagą a raczej jako „a może coś w tym rodzaju?”. Moją propozycję, jako swoją jedyną, przedstawiło wrocławskie MPK a pozostałe należały do Urzędu Miasta. Tamte miejskie wcześniej były gotowe i już publikowane w gazecie, więc poznało je wielku wrocławian.

Poproszono mnie na rozmowę do MPK o wyrażenie opinii i rozmowy na temat estetyki wrocławskich tramwajów.

Cóż miałem robić? Opowiedziałem co widzę w tamtych projektach miejskich. Raczej skrytykowałem wykazując błędy. Efekt tej mojej oceny też był niespodziewany: No to może pan by coś zaproponował?

Tak z kibica stałem się mimowolnym uczestnikiem mistrzostw i zwycięzcą.

Zaproponowałem też wzór obić foteli pasażerskich w tramwajach. Ma to być charakterystyczna literka W z herbu Wrocławia. Literka pomarańczowa wysokości 3 cm naprzemian z taką samą szarą umieszczone w regularnym rastrze na granatowym tle.

Widziałem już próbki produkcyjne tej wykładziny i zaręczam, że wyglądają bardzo elegancko.

Kiedyś widziałem burbońskie tapiserie: złote lilijki na granatowym tle. Taki projekt tych foteli wydał mi się oczywisty i spójny z wciąż powtarzaną w kółko moją ideą aby tramwaj nie był środkiem transportu a przestrzenią miejską, miejscem gdzie spędza się czas, takim trochę buduarem.

Może w to trudno tak od trazu uwierzyć ale faktem jest to, że wrocławski transport miejski MPK przewozi rocznie ok. 365 000 000 pasażerów. Wyobraźcie sobie jaką publikę, jaką wystawę ma artysta projektujący choćby siedzenia? Wzorów użytkowych się nie podpisuje, więc sława mołojecka nie ma bohatyrów kroczących w chwale, złotych łańcuchach i sobolach.

Poniżej umieściłem skopiowane wyniki sondy podane na stronie internetowej Urzędu Miasta Wrocławia.

Sonda Tramwaj Plus

W wyniku przeprowadzonej sondy dotyczącej kolorystyki Tramwaju Plus informujemy, że wygrała propozycja nr 2, która otrzymała 4607 głosów (33%). Autorem projektu jest Tadeusz Kuranda:

Kolejne miejsca w głosowaniu internautów zajęły:

* propozycja nr 4 (tradycyjny) - 4146 głosów (30%)
* propozycja nr 1 (krasnale) - 4120 głosów (29 %)
* propozycja nr 3 (bąbelki) - 1163 głosów (8 %)

W sumie w sondzie internetowej oddano 14036 głosów.

Tak mnie poruszył portret Jezusa na dinozaurze, że niedawno oddałem tej przejażdżce cały wpis – i w komentarzach nachasch pokazał, że na wielu artystach temat też zrobił olbrzymie wrażenie. Piękna kolekcja.

Okazuje się, że dinozaurowe galopy zaoowocowały w Stanach całą książką. Dziennikarz Charles Pierce przeczytał o dinozaurze i potem zobaczył go w Muzeum Stworzenia w Kentucky, ale książki by nie było gdyby dinozaur nie miał siodła. Więc napisał coś, co miało nazywać się Dinozaury z siodłami, ale ostatecznie wybrany tytuł brzmi Idiot America.

Umieszczony w amazon.com opis ma tytuł „Skończyły się wojny kultur i idioci wygrali”.

W paru liniach rozmowy autor zdołał zgrabnie wrzucić parę celnych uwag i zachęcam do tej lektury; moment rozbawienia w tych gorzkich w gruncie rzeczy linijkach pojawia się w refleksji o nudzie dominującej owe Muzeum Stworzenia, że tam nawet mit o smokach służy fanatycznym biblijnym interpretacjom i Pierce pyta: