Czemu na mojej witrynie jest to ćwiczenie po angielsku i portugalsku, a nie ma go po polsku? Ach, tak, wstawiłem je 10 lat temu a wtedy mój kontakt z polskim Internetem był nikły. Chyba tylko linuksowa lista dyskusyjna. No to poprawię dziś to zaniedbanie.

Peter Hilton mówił na wykładzie o teorii grup: każdy algebraik ma zawsze grupę S₃ w kieszeni, żeby testować hipotezy. Na przykład: „jeśli dzielnik normalny i grupa ilorazowa są nilpotentne, to grupa też” – S₃ natychmiast okazuje się kontrprzykładem.

Z sympatii dla tej grupy skupiłem jej dziesięć opisów i ćwiczonko mówi: pokaż, że to wszystko jest to samo. Oczywiście w teorii grup „to samo” znaczy „grupy są izomorficzne”.

Opisy są podane dwa razy, najpierw w ludzkim języku a potem w notacji przyjętej w tej teorii.

1. Permutacje trzyelementowego zbioru.
–– S₃

2. Symetrie trójkąta równobocznego.
–– D₃

3. Najmniejsza możliwa grupa nieabelowa.

4. Macierze 2×2 otrzymane z dwóch mających „podobny” wygląd.
––

5. Automorfizmy grupy Kleina.
–– Aut(Z₂×Z₂)

6. Jej własne automorfizmy.
–– Aut(S₃)

7. Funkcje otrzymane ze składania dwóch homografii.
–– gp{f(x)=1/(1-x) , g(x)=1/x}

8. Funkcje z C w C otrzymane z pewnego obrotu i z odbicia.
–– gp{u(z)=e^i2π/3·z , v(z)=conj(z)}

9. Wszystkie odwracalne macierze 2×2 nad ciałem {0,1}.
–– GL(2;F₂)

10. Grupa z prezentacją z 2 generatorów i 3 relacji.
–– (a,b ; a³,b²,(ab)²)

PS. Czytelniku nie lubiący teorii grup, spoko. Ja tak tylko wyjątkowo, dla odprężenia. Wiesz, sobota.

Kto zasłużył widzi coś, czego inny nie widzi a to znaczy, że objawił mu się znak. Zerknij jeszcze raz czy widzisz co widzisz.
Ludzie małej wiary ani ateistyczni użytkownicy niegraficznej przeglądarki lynx niczego nie zobaczą ale to też jest znak. Udaj się do pobliskiej parafii i powiedz: widziałem i głos słyszałem.
Zaprawdę widzisz? I nie są to ułudy? To zwołaj lud i do roboty. Postawimy tu daszek, a pod nim czcić to będziemy. Poślij linki o tym do 5 osób a jak nie, to się skończy źle. A może nawet gorzej.

PS. Zawieszone nocą, ale proszę nie zdejmować!

Przy rozmowie o „pierwszej kobiecie, która...” marzatela zapytała mnie o historię studentki wydalonej z brazylijskiego uniwersytetu za noszenie zbyt kusych szatek podając tę linkę.

Afera była tu sławna, tv dziesiątki razy powtarzała sceny nagrane na komórkę, gdzie widać wrzeszczących studentów i policję chroniącą dziewczynę przy wychodzeniu z uniwersytetu. Ale dla mnie historia nie trzymała się kupy, bo w tym kraju łatwiej być wygwizdany z powodu nadmiaru odzienia a nie dla jego braku. Napisałem wtedy:

Władze tej uczelni twierdzą, że prowokowała zachowaniami od dawna i nie została relegowana za ubranie a za zachowania.

Potrzebowałem tygodnia na przygotowanie się do dodania tu czegoś (mam nadzieję) sensownego – postanowiłem poprosić o pomoc wszystkie grupy studenckie, z którymi mam kontakt w tym semestrze. Chciałem tak informacji jak i interpretacji. Najbardziej zastanawiała mnie kwestia czy to, co zdarzyło się na Uniban mogłoby ich zdaniem zdarzyć się na UFSC, czyli na tutejszym uniwersytecie. Próbka statystyczna (ponad 130 zapytanych osób) nie jest tak mała a i wiarogodne informacje pojawiły się – i najbardziej rzuca mi się w oczy, że (jak zwykle) interpretacja polskiej gazety:

Nie spodziewała się, jak wielkie zamieszanie tym wywołała

jest skrajnie bzdurna.

W głupich sprawach wszyscy uczestnicy głupio wyglądają (może dlatego nie lubię żadnych masowych rozrywek), ale okazuje się, że władze uczelni mówiły prawdę. Oczywiście, relegowanie Geisy Arruda było błędem i przy pierwszym nacisku ministerstwa musieli wycofać się, ale...

Przyjaciółka jednej z moich studentek jest dziennikarką w São Paulo, która zbierała na ten temat materiały i relacjonowała, że dziewczę od długiego czasu odrywało na uczelni rolę kurewki, prowokując wykładowców i kolegów w czasie zajęć. Mówię o „roli”, bo w życiu prywatnym zachowywała się zupełnie normalnie i ubierała się w niewyróżniający się sposób. Wydaje się, że postanowiła skorzystać z modelu sugerowanego przed dwoma laty przez znaną aktorkę, która odgrywanej prostytutce nadała glamour i wyrafinowanie. Czyli Geisy postanowiła się wybić z tłumu.

Owszem, udało się jej to przedsięwzięcie, jest twarzą z okładki wczorajszego wydania tygodnika „Isto É” i ma rzekomo negocjować ujawnienie jeszcze szczegółowsze swego czaru dla „Playboy'a”.

Okładka jest wstępem do długiego artykułu o zacofaniu, męskiej dominacji i wielu innych modnych zwrotach. Wszystko to jest prawdą a nawet słuszną prawdą.

Niby nie jest tu źle, bo ponad 90% moich studentów uważa, że sprowokowanie tutaj (na UFSC) tłumu samców do wywrzaskiwania wulgaryzmów byłoby nieprawdopodobne, choć możliwe.

Jest spora różnica między poziomem kulturalnym darmowego i jednego z lepszych uniwersytetów, a molochem rozrzuconym po 13 miastach, mającym 60 tys. studentów (czwarty w kraju co do wielkości), stanowiącym jedną z najtańszych wśród prywatnych wyższych uczelni (koło 450 zł miesięcznie). I do tego jedną z najgorszych – w ocenie ministerstwa usytuowaną na 159 pozycji wśród ocenianych 175.

To jedna strona zjawiska. Jakie są inne? Ano moi studenci, co bardziej męscy, uważają za normalne, że prowokowani mężczyźni mogą ostro reagować. Nie powiedzą mi wprost w oczy, że obić dziewczynę też mogą, ale podejrzewam, że wiele dziwnych robaczków siedzi im w głowie. Nie pytałem ich czy dziewczyna ma prawo bić w ryło gościa, który zgrywa się na donżuana, ale i tu domyślam się ich odpowiedzi.

Jeszcze inna strona? Artykuł w „Isto É”, wyjątkowo ostry atak na złe obyczaje i zacofanie owego uniwersytetu, ile by nie miał racji, parę razy przypomina pozycje i powiązania polityczne właściciela owego pedagogicznego konglomeratu; to nie kwiatek do wąchania, skrajna prawica z lekko zabagnionymi koneksjami, ale wygląda to na początek artyleryjskiego ostrzału przed przyszłorocznymi wyborami do władz wykonawczych i do parlamentu. Jest tam olbrzymia doza demagogii, ale takiej niekosztownej, wszyscy się zgodzą i nikt nic nie zmieni we własnym zachowaniu.

Wygląda więc na to, że kariera dziewczyny startuje nie dzięki jej przyciężkiemu makijażowi i staraniom, by odbić się od tłumu konkurentek (ach, te tłumy pań zrzucających fatałaszki na dźwięk słowa Playboy), ale dlatego, że ustawiły się przeciw niej władze uczelni, ideologiczni wrogowie pisma. Ważny jest ten timing polityczny przy odgrywaniu roli bad girl.

A przy okazji pytania studentów o poza-wykładowe kwestie spytałem owe grupy czy wiedzą o podpisaniu przez Brazylię konkordatu. Pięć osób słyszało o tym.

Chciałem też wiedzieć czy postanowienie o nauczaniu religii w publicznych szkołach podstawowych zmieni obecną sytuację. W owych grupach w sumie 42 osoby uczyło się w szkołach publicznych i 40 miało tam naukę religii, zawsze prowadzoną przez „normalnych” nauczycieli. Czyli dano klerowi to, co i tak w praktyce jest. I bardzo bym się zdziwił gdyby w brazylijskiej szkole miał się pojawić do prowadzenia lekcji religii katolicki ksiądz. Ale Watykan słynie z cudów...

Przepraszam za brzydką ilustrację. Pytanie zapewne jest głupie, ale pozycja psa też niezbyt mądra:

– byłem tam dość długo i on czasami łypnął okiem ale kończynami nie ruszał. Więc chciałbym się dowiedzieć czy to jest normalne, że pies udaje niedźwiedzią skórę czy też ten jest jakiś wyalienowany?

Uwaga, studencie seminarium duchownego czy Akademii Teologicznej. Jeśli nie chcesz rezygnować z głębokiej refleksji duchowej ani z dyplomu uniwersyteckiego upoważniającego do działań nadnaturalnych, ale chcesz nieco bardziej ożywionej muzyki, radości na codzień i swobody w kwestii prowadzenia swego życia seksualnego, nie pytaj swego pasterza duchowego co on o tym myśli, bo on o tym nawet nie wie. Podejmij samodzielną decyzję i przenieś się na Fakultet Teologii Umbandy.

Dyplom brazylijskiego MEN-u i solidne czteroletnie studia w São Paulo. Chcesz znać szczegółowy program? Ależ proszę bardzo:

A gdy studia kończą się, otwierają się inne perspektywy. Dodatkowe kursy, np.  „perkusji i sztuki sakralnej” albo

możliwość zostania po 4 miesiącach specjalistą od roślin – w ich medycznych aspektach rytualistycznych i etnofarmakobotanicznych.

Czy są potrzebne szczegółowe informacje?

Zgodnie z obietnicą przedstawiam parę uwag o artykule Paula Lockharta, o którym mówiłem we wczorajszym wpisie. W komentarzach rozwinęła się całkiem ożywiona rozmowa. Tam też stoi linka do polskiego tłumaczenia tego tekstu i ucieszyłem się gdy Jurek mi ją podrzucił, bo wiadomo jak to z językami nawet wśród miłych i mądrych Polaków. Ale szybko odkryłem, że tłumaczenie może być pomocne dla tych, którzy go potrzebują, ale dla przykładu, który dziś wspomnę, jest nieprzydatne. Jest – powiedzmy to delikatnie – pewien rozziew między sensami dwóch tekstów.

Uwagi nie będą szerokie ani głębokie. tichy powiedział, że nie należy wciskać słonia do naparstka i ta słuszna uwaga jest jeszcze słuszniejsza gdy myśli się o blogu. Jeśli Lockhart rozwinął swoje rozważania aż do książki, to ich uczciwa analiza na blogu (i to przed przeczytaniem książki) nie jest wykonalna. Więc powiem tu co mnie cieszy już teraz i gdzie przewiduję jeszcze większą uciechę przy obijaniu jego tez.

Dlaczego zamierzam je obijać skoro wczoraj napisałem, że artykuł mnie zachwycił? Po pierwsze, bywają rozmówcy, którzy okażą się sprzymierzeńcami lub adwersarzami, ale zawsze jest przyjemnością rozmowa z nimi. To widać gdy ujawniają wiedzę, dobrą wolę i sporą zbieżność z naszymi poglądami :)

Po drugie, powiedzmy że przepis na naprawę jakiegoś kawałka świata składa się z opisu stanu chorobowego, diagnozy i proponowanej kuracji. I że niewielu specjalistów zgadza się z twoim opisem, bo mają go za nadmiernie radykalny i mówią, że przecież nie jest tak źle. A tu pojawia się ktoś i mówi dokładnie to, co ty, a ma podium i mikrofon. No to tylko go uściskać i potem, na osobności, zacząć spory o dalsze etapy.

Moje przekonanie, że to matematycy (szczególnie szkolni) swoimi programami, metodami, działaniami „pedagogicznymi” powodują katastrofę, składa winę na tak licznej grupie osób, że zasadnie wielu mych studentów czy czytelników może myśleć coś o zielonych winogronach albo o jednym z oszołomów, który co tydzień odnajduje nieznośne błędy u Einsteina, albo o mizantropii spowodowanej wrzodem żołądka. Kto mnie tu stale i uważnie czyta, chyba będzie skłonny powoli przechodzić na moją stronę, bo czasami potrafię pokazać jak można rozwikłać niektóre zagmatwane sprawy bez poświęcania jakości cenionej przez specjalistów. Ale posiadanie sprzymierzeńca, drukowanego po angielsku i przez szanowane wydawnictwo bardzo mi ułatwi życie. Drobny przykład. Ile to ja się nie natrąbiłem o idiotyzmie tych „mieszanych liczb” czy „ułamków niewłaściwych”... Mógł ktoś mieć to za obsesję, z powodu ułamka niewłaściwego, który w szkole mnie obijał po korytarzach. A teraz wyciągnę książeczkę i zacytuję urywek, że żaden zdrowy umysłowo matematyk nie zajmowałby się tymi banialukami.

Wiele leków przepisywanych przez Lockharta stosuję od dawna. Choćby w tym semestrze, na wieczorowym kursie uczyłem grać studentów w wyścigi samochodowe (tor na pokratkowanym papierze), w bitwę morską (nie z okrętami ale z czterema obszarami po 16 kratek), w grę eli, w Fibonacci Nim, a w tym tygodniu będzie „gra życia” (the game of life) Conway'a. I wierzę, że można uczyć matematyki pokazując jej strony zaskakujące, tajemnicze i artystyczne (a czemu tylko zidiociali numerolodzy mają spijać z tego dzbanka miodek?), ale daleki jestem od filozofii Hardy'ego o jej tym większej wartości im mniej ona się przydaje. Co więcej, często wyśmiewam przed studentami tę jego postawę mówiąc, że życie przyniosło ironiczny epilog, no bo z jakiego prawa jest on znany wśród nie-matematyków? Z prawa Hardy'ego-Weinberga? Banalny list do pisma o elementarnej matematyce, ale wnoszący nieco jasności w kwestie dziedziczności...

Niedobrze jest gdy ktoś się oddaje tylko jednej idei. Idea to nie żona. Dieudonné z filipikami przeciw trójkątom, Hardy kręcący nosem przeciw zastosowaniom, Arnold domagający się, by tylko problemy wywodzące się z dobrej fizyki miały prawo życia, oni wszyscy zaczynali od ważnych obserwacji i kończyli spętani siatką własnych logicznych ale nieużytecznych wniosków. Niestety niełatwo jest mówić genialnym ludziom: „kochany, rozluźnij się”.

Zachęcam do uważnego prześledzenia sprawy kąta wpisanego w półokrąg (strony 20-22 angielskiego pdf-a) gdy najpierw przesadza z brzydotą formalizacji dowodu, że to kąt prosty (tylko logicy i kompletni mizantropi tak by to zapisywali), potem pokazuje śliczne rozwiązanie swojego ucznia (sam bym był dumny gdybym to wymyślił) – po angielsku wyraźniejsze są istotne kłopoty, bo tam dwa razy jest użyte słowo „must” – a dopiero na stronie 22 ujawnia, że oczywistość podanego rozwiązania nie była wiele warta, bo trzeba było jeszcze znaleźć dobry argument czemu coś oczywistego jest prawdą.

Dla nieprzyzwyczajonych do żeglugi na tych morzach: rzeczy oczywiste dzielą się w zasadzie na trzy grupy: takie, które są prawdziwe i przy mniejszym czy większym wysiłku da się tego dowieść; takie, które są fałszywe, co zauważano na ogół po wielu latach wiary w oczywistość; takie, że jedna cholera wie czy to prawda czy nie.

Inaczej mówiąc, nie było tam tak prosto, że ktoś zauważył coś pięknego i klasa była wesoła. Zapewne wszyscy ulegli perswazji, że dwie przekątne pudełka „muszą” być średnicami okręgu – a potem ktoś zapytał: „a niby czemu muszą?” i wszyscy zaczęli intensywnie główkować.

I najgorsza sprawa. Przy użyciu sugerowanych metod, dobry, cierpliwy, pełen fantazji i wiedzy nauczyciel wiele dobrego może zrobić. Ilu ich trzeba w polskich szkołach? Licząc zgrubnie ilu jest uczniów, ile lekcji matematyki mają, ilu jest ich w jednej klasie, jakie jest obciążenie dydaktyczne nauczyciela, powiedziałbym: gdzieś między 15 a 25 tysiącami. I wiemy jakie są ich pensje. Jakieś sugestie jak taki sen przemienić w polską rzeczywistość?

Dostrzegamy tu pewne praktyczne kłopoty? No to może lepiej zacząć myśleć o czymś zupełnie innym, na przykład o materiałach w Sieci, które uczeń będzie mógł i będzie chciał sam opanować, nie przejmując się (nie)istnieniem dobrych nauczycieli?

Dostałem od Jurka wiadomość:

Oczywiscie znasz „A Mathematician's Lament” Paula Lockharta (np. tu). Właśnie się dowiedziałem, że rzecz wyszła w książkowej wersji...

Oczywiście nie znałem i tak się zachwyciłem pdf-em (jutro napiszę o nim parę słów), że pognałem do Amazona i natychmiast kupiłem, z rozpędu akceptując ich sugestię trzech książeczek. A co mi tam. Dolar tu ostatnio słaby, a trzynastka za pasem. I to mi przypomniało, że kiedyś dostałem trzynastkę w Niemczech. Nazywała się Weihnachtsgeld. Bożonarodzeniowy pieniądz.

Ciekawe, że wcześniej nie uświadamiałem sobie możliwości tkwiących w tej nazwie. Bo jakie to proste. Nazywamy trzynastkę Pieniążkiem Jezusa. Wypłacamy go w kościołach (Sejm chętnie to zatwierdzi). Po spowiedzi i komunii, rzecz jasna. Wszyscy z rozjaśnionymi twarzami idą do domu. A kto nie chce, to widać nie zasługuje.

Ale boję się, że moja piękna idea wyprzedza swoje czasy. Chyba nic z tego nie będzie. Nie zgadza się z naszą tradycją, by kościół dawał zamiast brać pieniądze.

Urządzenie złożone z wentylatora i niczego więcej rozwiązało mój problem kumulujących się stosików z nieprzeczytanymi książkami. Proste w instalacji i jeszcze prostsze w działaniu polega na zasadzie fizycznej, że jak coś dmucha, to coś wydmuchiwanego gdzieś zasysa. Otóż wentylator skierowany w stronę krzesła ustawionego przy komputerze śle cząstki powietrza pobierane z regału.

Wentylator wsysa treść książek stojących bezpośrednio za nim (można to określić jako proces wczytywania) i śle dokładnie ku mojej głowie. Ważne jest dość nieruchome ustaleniu się na krześle, na przykład przechodząc przez kolejne poziomy sokobanu – i książka jest przekomunikowywana do głowy w rytmie plus minus cztery razy szybszym niż przy klasycznym przechwycie ocznym.

Bardzo polecam tę technikę i liczę na relacje o ewentualnych ulepszeniach.

Czy prezydent Lula dążył do zawarcia przez Brazylię konkordatu z Watykanem? Wygląda na to, że tak. Jego podróż do Włoch, rzekomo na rozmowy z premierem Berlusconi w listopadzie 2008 przygotowywała szczegóły techniczne. Prawo gnało przez rok przez brazylijski Parlament i przed miesiącem zostało zatwierdzone także w Senacie, co w zasadzie jest ostatnim krokiem. O ile przeciwnicy rozwiązania nie podważą konstytucjonalności prawa, bowiem Konstytucja z 1988 roku jasno stawia kwestię laickości kraju, zakaz finansjowania religii i przedkładania jednych wyznań nad inne.

Skąd te pro-katolickie naciski prezydenta mającego w Polsce sławę nieomal komunisty?

To ciekawy przyczynek do ogólnej prawidłowości, że liberalni rządzący często sankcjonują konserwatywne prawa a uznani konserwatyści czynią kroki uważane za bardzo postępowe. Minęło 70 lat a do dziś nie ma pełnego zrozumienia w tym kraju jak to się stało, że dyktator Getúlio Vargas wprowadził prawo pracy z ochroną robotników i gwarancją minimalnej pensji, które mogłyby być przyszłościowym ideałem w praktyce wielu dawnych demoludów.

Nie mam zdecydowanego wyjaśnienia. Z jednej strony Lula miał być zachwycony papieżem w czasie jego brazylijskiej wizyty w 2007 a także uważnie słuchał kardynała Cláudio Hummesa, odletniego przyjaciela, który za czasów walk Luli z dyktaturą wojskową popierał go jako biskup z São Bernardo, gdzie mieści się związek zawodowy Sindicato de Metalúrgicos. Z drugiej strony, katolicy są większością społeczeństwa i ta akcja może mieć wielkie znaczenie w przyszłorocznych wyborach – a jako bezbożny i uważny obserwator działań Luli w polityce społecznej uważam, że nie byłaby to zbyt wysoka cena za uniknięcie powrotu strasznych mord prawicy, które chętnie by wróciły do zadłużenia Brazylii wiadomo gdzie i poddania jej dyktatowi wiadomo czyjemu. Więc sprawy nie są proste.

Nawiasem, wedle wszelkich przewidywań, katolicy znajdą się tu w mniejszości koło 2020 roku. Wagę głosu innych religii widać w tym, że wymusili nieomal równoległe przejście przez Parlament Lei Geral das Religiões (Ogólnego Prawa Religii), prawie kopii Konkordatu, ale mówiącej o innych religiach.

Myślę, że warto przytoczyć artykuł 11 Konkordatu, dla jego wyważonej niejasności, zostawiającej „na potem” szczegóły praktyczne dostępu KK do szkół.

Artigo 11

A República Federativa do Brasil, em observância ao direito de liberdade religiosa, da diversidade cultural e da pluralidade confessional do País, respeita a importância do ensino religioso em vista da formação integral da pessoa.

§1º. O ensino religioso, católico e de outras confissões religiosas, de matrícula facultativa, constitui disciplina dos horários normais das escolas públicas de ensino fundamental, assegurado o respeito à diversidade cultural religiosa do Brasil, em conformidade com a Constituição e as outras leis vigentes, sem qualquer forma de discriminação.

Artykuł 11

Federacyjna Republika Brazylii, przestrzegając prawo wolności religijnej, różnorodność kulturalną i wielorodność wyznaniową Kraju, ma szacunek dla wagi nauczania religijnego z punktu widzenia całościowego kształcenia osób.

§1. Nauczanie religijne, katolickie i innych wyznań religijnych, z dobrowolnym wpisywaniem się, stanowi przedmiot w normalnych godzinach szkolnych podstawowych szkół publicznych, zapewniając szacunek dla różnorodności kulturalnej religijnej w Brazylii, zgodnie z Konstytucją i z innymi obowiązującymi prawami, bez jakiejkolwiek formy dyskryminacji.

Wiele innych artykułów ma ciekawe elementy, godne omówienia tu, ale może to spokojnie zostać na jakiś inny dzień. Ogólny ton jest w nich taki właśnie, że elementy restrykcyjne są chyba nieźle wbudowane w ten tekst.

Ale najważniejszą częścią teorii jest praktyka. I jak wygląda praktyka gdy zdarzenia przybierają formy nieprzewidziane katechizmem doskonale widać na przykładzie zdarzeń z Rio do Sul, pobliskiego miasteczka, z czerwca tego roku. Otóż dzięki doniesieniu rodziny dziecka policja zdołała przyszpilić Angelo Chiarelli, księdza, in flagranti. 64 lata, na łóżku już leżała 13-latka, rozporek miał otwarty. Nim Kuria czy ktokolwiek mógł wywrzeć naciski, wszystkie stacje tv i radiowe odgrywały jego rozmowy z komórki (on je nazywał „wyrazami czułości” – daleko posuniętymi, powiedziałbym, ale nie będę cytował, bo mój blog nie jest pornograficzny), w YouTube jest on w swym całym kościelnym pięknie – i wygląda na to, że w następnych latach jego akcja „Infância Missionária” nie będzie się mogła rozwijać. Takie rzeczy pojawiają się ze sporą częstotliwością i są natychmiast ujawiane społeczeństwu. To jedyny sposób na zmuszenie szeregowych i utytułowanych funkcjonariuszy firmy Vaticano do uważniejszego przestrzegania norm świeckiej moralności.

Miliony ewangelików bardzo im w tym pomagają.

Gdyby kózka nie skakała
Z kozy by nie wyskoczyła
I za niespłacone długi
W celi życie by spędziła.

W gruncie rzeczy dług był krótki,
Ledwie jej pokrywał udo:
wygolony z merynoski (bez konsensu)
mini-płaszczyk. Wygląd – cudo.

Nie cieszyła się nim wiele,
Bo łże-owcę wnet zwinęła
Włókiennicza kontrola jakości z siedzibą w Brukseli
I do sądu zaraz wzięła.

Sędzia łypnął na nią bykiem
(Którym był codziennie w domu)
I na kozę kózkę skazkał
Za golenie bez dyplomu.

Resztę znamy. Głupiej kózki
Wyskok zmartwił adwokata
Bo zapłatą honorarium
Miał być owczy płaszcz pro rata.

W niedawnej rozmowie Jurek Kocik podrzucił nazwisko Yvonne Choquet-Bruhat. Składowe części znałem z matematyki, o całości powiedziała mi Wikipedia. I znowu to zaskoczenie, że jakiś „pierwszy raz” był tak niedawno.

Przepraszam, już staram się mówić jaśniej. Pierwsza kobieta wybrana do francuskiej Akademii Nauk. No, ktoś musiał być pierwszy, ale kiedy? 1978?

Gdy przyjaciółka mówiła, że jej babcia była pierwszą kobietą z doktoratem z literatury na polskim uniwersytecie, no, w porządku, rozumiałem, mały kraj wciśnięty w złą pozycję w czasoprzestrzeni. Wtedy uniwersytetów niewiele było. Ale Francja, 1978? Ile to razy czytam o podobnych niespodziankach. Pierwszy Czarny, który... Pierwszy przypadek, że gej... Pierwsza kobieta... I wszystko to z datami z okresu mojego życia.

Jakiś maniak od ciągłości dowodzi w Sieci, że dopisano 300 lat w nowoczesnej erze, że kalendarz jest zakłamany, bo to niemożliwe, żeby tak długo we wczesnym średniowieczu nic się nie działo. Tego argumentu nie da się zastosować do ostatnich wieków. Wojny, przewroty, katastrofy są dobrze zaświadczone i możemy być pewni, że wszystkie daty były w użytku. I mimo tego, tyle wieków trzeba, żeby krok po kroku, krok po kroku doprowadzać naszą zachodnią cywilizację do jakiegoś pozoru normalności? Bo o poziomie standardów innych a szanownych cywilizacji chyba lepiej nie wspominać.

I w takich momentach najlepiej uświadamiam sobie w jakim gnoju byliśmi i jak bliscy ciągle jesteśmy średniowiecza z jego wyprawami krzyżowymi, durnymi pomazańcami bożymi, Inkwizycją, pogardą dla biednych, nienawiścią do Innych... Zaraz, kiedy rzekomo miało skończyć się Średniowiecze?

Ateiści mogą zacząć patrzeć z ulgą w nieskończoność. Jak wiadomo, przewidziane są dla nich w Piekle codzienne seanse sagi o Jezusie Mela Gibsona i wielu z nich wahało się czy nie lepiej jednak poddać się zabiegowi Ostatniego Namaszczenia. Ale dobrze poinformowane źródła donoszą, że Piekło zostało wyposażone w nowy wystrój Sal Katuszy

Diabelska linia mebli „user-friendly armchairs” kojarzona jest z niepokojącą dyrekcję Piekła plotką rozsiewaną z Watykanu, że rzekomo Piekło ma być zniesione. Rzecznik prasowy Piekła ironizuje: „oni mają jednego papieża, a zgadnij ilu my mamy?” ale nastrój nerwowości jest wyczuwalny tam silniej niż siarkowodór.

Przedstawiciele racjonalista.pl nie chcą się wypowiadać na ten temat, dając do zrozumienia, że w Piekło wątpili dużo wcześniej niż Watykan.

nieznane momenty (6)

Pilar, przestań płakać. Co się stało to się nie odstanie. Zostaw, niech wyschnie, potem może obrócimy o 90 stopni.

Joan Miró, Azul no.2, (1961) 270 x 355

Choć brakuje jeszcze paru miesięcy, przygotowania do karnawału są zaawansowane. Tradycyjna Szkoła Samby Pycha i Rozpycha nie zasypia gruszek w popiele. Kostiumy są już gotowe:

a enredo, czyli wątek karnawałowej fabuły to „Montezuma Czerwona Twarz”.

24 lata temu ogłosił czego chce dla świata: „pełna integracja biblijnego prawa z naszym życiem”. Chodzi o wcielenie tych 613 żydowskich nakazów i zakazów, z których pokpiwałem sobie przed rokiem. Ale dla niego nie był to żaden żart. I nie jest nim dla świata, bo gdy bardzo, ale to bardzo bogaty człowiek ma religijne przywidzenia i skłonny jest wydać bardzo dużo na ich wprowadzanie w życie, rzecz wcale nie jest do śmiechu. Wprawdzie ujawnienie jego zamiarów nie zabrzmiało dobrze w prasie USA i niektórzy politycy zwracali jego wpłaty (piękny obyczaj obowiązkowego rejestrowania skąd przychodzi pieniądz), to inni, owszem, chętnie je przyjęli. I przypuszczalnie to on kupił w Kaliforni utłuczenie prawa do homoseksualnych małżeństw.

Parę jego przekonań (zacytowanych z jego wypowiedzi przez bogobojnych ludzi, którym jednak zbrakło cierpliwości na to stężenie głupoty):
– śmierć homoseksualistom;
– chrześcijaństwo i demokracja nieuchronnie są wrogami;
– „prawa dla kobiet” to pozbawienie ich właściwego miejsca w rodzinie, gdzie powinny być;
– prawa dla Czarnych to przyzwolenie na rządy Voodoo
– gdy ktoś w naturalny sposób ma naturę niewolnika, niewolnikiem być powinien.

Fajne, nie? A co mi strzeliło, by zamiast o ciekawych, wartościowych i dobrych ludziach mówić, o Howardzie Ahmansonie pisać?

W środę oglądałem jak Abiekt spędzał noc na śledzeniu wyników głosowania w Maine. Chodziło o to czy utrącą istniejące tam prawo do małżeństw par tej samej płci czy też nie. W końcu okazało się, że utrącili. I Abiekt śledził ruch tych procentów i powiatów (counties) i starał się przewidzieć co się miało stać.

Wojtku, stało się co musiało się stać. Większy dolar wygrał z dolarem mniejszym. Nie wiem czy to ten sam pan kupił sobie w innym kącie Stanów biblijnie poprawny wynik, ale jak nie on to jakiś jego moralny bliźniak. A że taki regres w tak rozwiniętym kraju? Cóż, jak mawia mój przyjaciel, to jest państwo utworzone przez tak radykalnych fanatyków, że nikt ich w Europie nie wytrzymywał. I czasami wracają tam do swoich korzeni.

Wierzę, że europejskie korzenie są w Grecji i może i my osiągniemy nasz regres i wrócimy do świata bez obsesji dotyczącej czyjegoś prywatnego życia, a pełnego festiwali teatralnych i konkursów poetyckich. Niech dolar idzie do dolara, my Polacy wolim agorę.

(A bo co, pomarzyć sobie nie można?)