"Gauss by spuchł z zazdrości"

Wątpię. Chyba, że przekonasz, że Gauss się pierdołami zajmował również. Co jest możliwe, ale musiałoby być dowiedzione.

@nightwatch
A Ty co za "biblijną" historię i filozofię nauki uprawiasz? Przecież nauka to w dużej mierze zajmowanie się pierdołami. Odległość między Noblami a IGNoblami jest mniejsza niż Ci się wydaje. Przecież taki dorosły matematyk co to zamiast się nachlać, seks uprawiać, dziećmi zająć, politykę robić etc. ślęczy na karteluszkami i sobie jakieś dowody skrobie to co jak nie pierdółkami się zajmuje. Ty widzę myślisz, że to z naukowcami sławnymi jest tak, że rano wstają i już puchną od nadmiaru odkryć naukowych
@andsol
Dzięki za stronę ubawiłem się świetnie, lekko mi skorelowała z moją niedawną notką: fronesis.blox.pl/2012/02/Radosc-paranoi.html

tichy: przypomniałeś mi jak to w 1796 roku 19letni chłoptyś zapisał w notesie:

EYPHKA! num = Δ + Δ + Δ

i nawet jako stary byk, Gauss nie wypierał się swojej cielęcej fascynacji, a i my mu ją (mymują?) wysławiamy. No bo tylu sławnych przedtem grzebało się w kwestii liczb figuralnych, na przykład (przepraszam za strzelanie z dużej armaty) zabawną kwestię liczb, co jednako trójkątnymi i kwadratowymi są, sam Leonhard Euler w roku 1738 (duży chłopak wtedy był, 31 wiosenek miał) rozwiązał, a jego rozwiązanie w postaci wzoru rekursywnego

q(0)=0, q(1)=1, q(n)=6q(n-1)-q(n-2) - ciąg A001109 w OEIS

z przyjemnością podaję studentom, bo jak długo można trzymać ich tylko przy rekursji Fibonacciego i Lucasa.

Wydawało mi się, że także jakość i świeżość metod i argumentów, a nie tylko przyszłe zastosowania, ważą w wycenie wartości dla sytuowania czegoś w nauce lub poza nią.

fronesis, korelacja z Twoim wpisem jest chyba tak duża, że wychodzi to poza korelacje a ma coś wspólnego z dłuższymi i poważnymi rozważaniami o tym jak bardzo nauka jest zjawiskiem społecznym i podlega społecznym kryteriom oceny... A że nie miejsce tu na długość, śmieszną krótkością się wywinę. Chyba Karpacz albo coś podobnego, zima, świetnie zorganizowana szkółka matematyczna, których w peerelu była moc i nawet nie wiedzieliśmy jak bardzo to było niecodzienne i że ci Amerykanie tylko przez grzeczność chwalili. Mała tematyczna grupka, Amerykanin przy tablicy rozmawia z nią o czymś ludziom nieznanym, aż ktoś z sali poirytowany (myślę, że bardziej brakiem błyskotliwości pokazu niż tematem) atakuje pytając po co czymś takim zajmować się. A Amerykanin jakiś nietypowy, zamiast z hucpą oświadczyć, że świat nauki żyć bez tych topologicznych zwierzątek nie może, obraca się i z rozbrajającą naiwnością wyjaśnia: "I like it".

fronesis:
A Ty co za "biblijną" historię i filozofię nauki uprawiasz?

Że co ja uprawiam? A skąd wiadomo, że cokolwiek uprawiam?

Przecież nauka to w dużej mierze zajmowanie się pierdołami. Odległość między Noblami a IGNoblami jest mniejsza niż Ci się wydaje.

Przecież, przecież... Po czym pada zdanie, które dzięki temu "przecież" ma być niepodważalne...

A nawet nie ma co podważać.

Tak, w istocie krążą dwa stereotypy naukowców, jeden - poważni ludzie w poważny sposób zajmują się poważnymi zagadnieniami, i przeciwstawny - ... w szczególności ślęczący na karteluszkami, i coś tam skrobiący, pierdoły jakieś.

No, a Gauss? Jaki był, jaki paradygmat był uprawiał - poważny czy karteluszkowo-skrobiący?

Otwarcie mówię, że nie wiem, co zresztą już byłem powiedziałem, i to bez żadnego odniesienia do Biblii (widać, Biblia - czy jej przeciwieństwo - jest w oku patrzącego). Gdybym miał uprawić hazard, to bym postawił na ten pierwszy paradygmat. Niedużo, ot tak dla zabawy. Cieszyłoby mnie przytoczenie przykładu Gaussa zazdrosnego, i Gaussa zajmującego się pierdołami.