Okładka jest twarda, ale zawartość podwiędła i wiele tam ogryzków mających emocjonalną wartość dla autora i jego wizyt z pamiętnego (dla niego) wieczoru w roku 1995 albo w 1978. Pierwsze wydanie książki było w 1995 i Prószyński oraz S-ka powinni byli go zniechęcić do nowego wydania w 2008 roku. Mówię oczywiście, że nie tyle „Pegaz zdębiał”, co raczej „Tłumacz zbuczył”. Niestety, nawet ktoś z językowym wyczuciem Barańczaka nie powiniem dać sobie wmówić, że jest zawodowo dowcipny.

Bynajmniej nie mówię, że całość jest do wyrzucenia. Oczywiście nie ma szansy na ocalenie tych zabaw, które stały się domeną komputerów, a pastisze musiałyby poddać się ostrej kuracji odchudzającej, ale zabawnych i celnych uwag zbierze się tam na kilkanaście stron, czyli dzieło powinno być wystawione do sprzedaży za 10% ceny. A może nieco więcej, bo „Kieszonkowy Słowniczek Frazeologiczny Polsko-Angielski” ratuje się, a to już jest 15 stron. (Zrobić komuś koło pióra: To establish a circle of fans of a specific writer).

A teraz, żeby nie być niemiły i źle wychowany względem człowieka z zasługami i kłopotami, zakończę zacytowaniem jego mądrej i błyskotliwej uwagi, umieszczonej we wstępie. Mówi o pomnikach na Krakowskim Przedmieściu i zauważa:

z pewnością na taki pomnik zasłużył Jeremi Przybora, który swoją z lekka nonsensowną poezją pomógł milionom ludzi wyjść prawie bez szwanku z kilku dziesięcioleci ciężkiego nonsensu, jakim była rzeczywistość PRL.