Mówi się mianowicie, że owi mędrcy, których niektórzy nazywają sofistami, mieli być w liczbie pięciu; są to: Chilon, Tales, Solon, Bias i Pittakos. Później zaś Kleobulos, tyran Lindos, i Periander, tyran Koryntu, nie posiadając ani cnoty, ani mądrości, ale dzięki swojej potędze, przyjaciołom i wyświadczanym dobrodziejstwom pogwałcili opinię publiczną i przybrali miano mędrców; rozsyłali i rozsiewali po całej Helladzie jakieś tam sentencje i wypowiedzi podobne do głoszonych przez tamtych. Tamci więc, oburzeni, ale nie chcąc otwarcie potępić ich samochwalstwa ani narazić się z powodu własnej sławy osobom tak potężnym, zebrali się tutaj osobno i porozumiawszy się, poświęcili jako wotum piątą literę alfabetu, która oznacza cyfrę 5, zaświadczając w ten sposób przed bogiem, że jest ich tylko pięciu, szóstego zaś i siódmego odrzucając i wykluczając jako nie należących do nich.

Plutarch z Cheronei, Moralia, tom II, przekład Zofii Abramowiczównej, Wrocław 2005

PS. Do Pawła Wimmera: tylko nie wyzywaj mnie od humanistów. Po prostu szukałem gdzie on to zapisał, że osiem razy liczba trójkątna plus jeden to liczba kwadratowa. Wygląda na to, że od niego Nikomachos z Gerazy nauczył się tego – a że staroć, to nie pokazuje się tego dziś dzieciom w szkole: