O polityce krajowej wspominam niecodziennie i kpiąco, bo niestety na to zasługuje. Czasami zastanawia mnie dysonans między stanem rzeczy a wysoką jakością dyskusji różnych patriotów sprzed 100 czy 80 lat, zachowanych w książkach, które mam na półkach, ale zawsze kończy się to na poczuciu bezradności. Kot w wirówce nie ma wielu opcji. Szukam ratunku na małą, rodzinną skalę: bronię zdrowia fizycznego nie pijąc Coca-Coli i nie jedząc wytworów podobnych do BigMaców, bronię zdrowia psychicznego nie wierząc w rozsiewane w mediach idee prêt-à-porter. Na skalę publiczną działam jedynie jako fachowiec, który solidnością usług stara się zachowywać żywymi przekonania o wartości etyki w działaniach codziennych. Nie daję rad papieżom, prezydentom i CEO, bo poświęcam im tyle czasu co i oni mnie.

Afera z przepchaniem przez urzędy ustawodawcze polskiego akcesu do ACTA skłania mnie do wyrażenia publicznego paru efektów mego wishful thinking. Czasami nierealne idee stają się realnymi, bo realność jest pojęciem zmiennym – to moje usprawiedliwienie tego kroku.

Europarlamentarzyści przyznali, że podpisywali nie wiedząc co robią. Tyczy się co najmniej fuszerki. Ona nie powinna być wynagradzana. Uważam, że należy założyć stowarzyszenie OPSA, Ochrona Przed Skutkami ACTA, i prosić uprzejmnie ale systematycznie, aż do skutku, wszystkich tych panów, by podjęli jedną z dwóch akcji: albo publicznie przyznają, że świadomie i zgodnie ze swymi przekonaniami promowali ACTA (co trzeba będzie zawsze przypominać wyborcom) albo przyznają, że zbłaźnili się i otrzymane poselskie awantaże za dwa miesiące działalności (powiedzmy: ryczałtowo 12 tysięcy euro od osoby) przekazują na konto OPSA.

Oczywiście, OPSA natychmiast wdaje się w studia nad niwelowaniem przyszłych presji korporacji międzynarodowych chcących zdominować polskie prawo i zastraszyć polskich obywateli.

Potrzeba też jak najsprawniejszego bojkotu przy kolejnych wyborach parlamentarnych. Rozumiem, że nigdy nie będzie on pełny, przez co mało warci i mało głosowani kandydaci dotrą do ważnych stanowisk, ale czy obecnie wiele warci dotarli? Zbyt długo Kraj żyje z syndromem bliźniaków, przed którymi trzeba bronić się za każdą cenę, nawet za cenę kandydata przejawiającego bezdyskusyjny brak kręgosłupa, prawdomówności i projektów. Oczywiście, nie mam wątpliwości, że faszyzujące ugrupowanie panów Kaczyńskich było natychmiastowym zagrożeniem polskich instytucji publicznych, ale na długą metę cechy charakteryzujące rządy PO mogą przynieść skutki równie groźne; staje się oczywiste, że histeryczne krzyki PiS-u o antypolskim charakterze działań (oraz nieróbstwa) rządu pana Tuska mają oprócz histerii także rzeczowe składniki.

Sam pan Tusk bodajże oznajmił, że nie zamierza kontynuować obecności w rządzie – łatwo uwierzę, że chętnie przejdzie na ważne stanowisko w jakiejś wytwórni płyt – ale proszę zauważyć, że jego techniki eliminacji myślących ludzi ze swego otoczenia, choć mniej drastyczne niż u bezpośredniego konkurenta, nie różnią się od nich niczym istotnym. Przejście do pogardliwego traktowania zorganizowanego społeczeństwa to konsekwencja syndromu Ludwika XIV. Jego pozostanie w roli szarej eminencji byłoby prawie tak bolesne dla Kraju jak jego ujawniane ostatnio działania.

Trzeba będzie zacząć intensywnie myśleć o opcji tertium. Obecnie jedynie pan Palikot może tam zmierzać, lecz, powiem to wyraźnie, w groźnej sytuacji możliwość błazna bez poglądów już nie przeraża. On ma przynajmniej Wandę Nowicką, którą nie mogą pochwalić się inne ugrupowania.