W ścisłym gronie egipskiej generalicji nastroje przechodziły od podniecenia do przygnębienia. Chwilami wydawało się, że Stary wreszcie się przeżre i rozpadnie z hukiem jak purchawka, potem okazywało się, że ma lepszy podsłuch i podgląd niż sugerowali po cichu przyjaciele ze Stanów. Czekali i czekali, ale on miał się świetnie, a oni tak sobie.

Ale wiedza popłaca. Któryś z nich przeczytał o polskim Marcu 1968 i zaczęli obracać ideę w kółko. Dość szybko zrezygnowano z przekładu „Dziadów” na arabski, trzeba to było inaczej zacząć. Aż ktoś podłapał pomysł u syna. Twitter.

Słowo pchnięte w lud, wszystko szło jak w surfie na australijskich wczasach. Stary wpadł w pułapkę, trup też, to znaczy lud, z którego był trup, i po paru miesiącach był spokój.

Po roku widać, że można świętować od rana do wieczora. Stary wyrolowany, młodzi wrolowani, sojusznicy zneutralizowani, wrogowie zaniepokojeni. Da się na tym jechać cały wiek. Chwała i sława dla Moczara, tego wielkiego Polaka. Być może stanie dla niego pomnik pod piramidami, z kpiącą twarzą skierowaną w stronę Jerozolimy.