O 5-tej słuchałam śpiewów gregoriańskich kobiecych przez radio i prelekcji, omawiającej odrodzenie się w kościele chóru greg. Ks.N. powiedział, że kościół ma swoje własne życie i swoją własną sztukę. Otóż to – własna prawda, własne życie, które chce narzucić światu, zamiast czuwać tylko nad tym, żeby ta prawda była tak obserwowana, aby mogła promieniować samorzutnie, „zarażać” niechcący, na drodze samorzutnego dochodzenia świata do jej poznania i uczucia. Jak długo życie każdego człowieka nie będzie samorzutnie doprowadzało do tej samej prawdy religijnej, tej samej w rdzeniu, a nie w zewnętrznych przejawach, [tak] długo kościół będzie tylko jeszcze jedną organizacją przemocy, chytrzejszą tylko niż inne.

Zapisek z 2 stycznia 1933 roku z „Dzienników” Marii Dąbrowskiej.