Inny świat Andsolu i czy to będzie Karzaj, czy inni nie zmienisz tego.
Jesteśmy tam z innych powodów niż europeizacja tego kraju. Interesy, interesy... Szkoda, że nie nasze, ale Polacy już tak mają.

Właśnie przeczytałam tego "newsa" na guardianie i wpłyneło to odrobinę ujemnie na moje smopoczucie. Pomijając cały ocean problemów generowanych podejściem do kobiet w, hmm pardon to uogólnienie, Arabskich kulturach, przerażające jest stanowisko UE: "The case, which has highlighted the plight of Afghan women jailed for so-called moral crimes, was to be the subject of a documentary film funded by the European Union until diplomats censored it out of fear for the woman's welfare, and for their relations with the Afghan government." Co tam niepojęty absurd sytuacji w której musi żyć cała żeńska część społeczeństwa, ćććććśśśśśś wsadźmy palce w uszy i zaśpiewajmy radosne la-la-la bo przecież tak dobrze nam się układają stosunki dyplomatyczne.
A nawiązując trochę do wypowiedzi Caddicusa, takei rzeczy są do zmiany, nie od razu ale jednak. Tylko trzeba zacząć od zauważenia problemu i dogłębnego oburzenia się. A potem jeszcze tylko nie zapomnieć co nas oburzyło szukać sposobów na zmiane. Aha! No i nieustannie poszturchiwać w tym kierunku tych którzy mają władzę, żeby i oni nie zapomnieli.

Okupant uprawia bezczelną propagandę albo - co gorsza - zmusza biednych Afgańczyków do życia!
www.guardian.co.uk/world/2011/nov/30/afghanistan-life-expectancy-rising-survey

Karzaj na pewno nie jest bohaterem mojej bajki, ale w tym przypadku sądzę, że tu nie chodzi o jego osobiste poglądy. On sam chyba by to nawet chętnie tak załatwił, żeby nie mieć kłopotów z Zachodem, ale nie może sobie na to pozwolić z przyczyn wewnętrznych. Naruszanie "odwiecznych obyczajów", zwłaszcza jak chodzi o podległość kobiet, jest przez Afgańczyków bardzo źle widziane. To jest - z małymi wyjątkami - straszliwie konserwatywne i "nieprzemakalne" społeczeństwo.
A najstraszniej pomyśleć, że przymus poślubienia gwałciciela to jeszcze nie jest najgorsze, co kobietę może spotkać. W niektórych zakątkach naszego globu homo sapiens sapiens takie zgwałcone nierządnice oblewa benzyną, podpala i wtedy ani rodzina nie musi znosić hańby, ani jacyś zagraniczni obrońcy człowieka nie mogą ich z więzienia wyciągać, narażając miejscowy honor na straty.

Nino, chociaż nie mam nadmiernych złudzeń, to jednak aż tak skrajnym pesymistą nie jestem. ;) Tylko tak mi się wydaje, że nasze, zachodnioeuropejskie wyobrażenie o pożądanym następstwie i tempie zmian kulturowych "nieco" jest od azjatyckiego czy afrykańskiego odległe. Według nas nic się nie zmienia, bo kobiety nie są równouprawnione. A tam zmienia się nieprzytomnie, kiedy kobiety uświadamiają sobie, że w ogóle mogłyby pomyśleć o czymś takim, jak odrobina równouprawnienia (ostatnio zresztą ten proces w Afryce wiele szybciej niż w Azji przebiega).
Oczywiście, jestem za tym, żeby to się działo jak najszybciej. A równocześnie zdaję sobie sprawę, że zlekceważenie uwarunkowań kulturowych może sprawę tylko opóźnić. Że tu jest konieczny nie podbój, tylko praca u podstaw, żeby nie było więcej szkód niż pożytku. Bo nikt nie lubi, jak ktoś przychodzi i oświadcza, że on jest ten mądrzejszy i będzie dyktował.
Znam pewne ciche, niepozorne inicjatywy, które dzięki pokorze i znajomości lokalnych warunków osiągnęły więcej niż wszelkie militarno-polityczne akcje. Zaindukowały. I - jak sądzę - nie wskutek jakiejś tam zachodniej "wyższości", tylko dlatego, że proponowały coś, co psychologicznym ludzkim potrzebom odpowiada. Może w tym wic? Jakimiś chytrymi sposobami przekonać ludzi, że wszystkim, również mężczyznom, będzie lepiej, kiedy kobietom nie będzie gorzej? ;)