Babilas ma rację. I nie tylko. Przez długi czas Wielka Brytania odrzucała pomysły na jakiekolwiek sojusze (z argumentem, że kraj demokratyczny nie może się wiązać, bo jeśli społeczeństwo zechce inaczej... -- zresztą, przypadek Belgii był szczęśliwym zbiegiem okoliczności, bo inaczej rząd nie wytłumaczyłby się z wsparcia Francji, będącej od kilku lat faktycznym sojusznikiem), a jeśli już, to najbliższym potencjalnym sojusznikiem były właśnie Niemcy. Zmieniła to polityka Wilhelma II (od pozbycia się Bismarcka począwszy). Ciekawe, że w znacznej mierze chodzi o temat bliski notki, bo o ambicje kolonialne Niemiec, oraz rozbudowę floty. Dotąd nie tylko brytyjski ubezpieczyciel stał na straży pomyślności niemieckich armatorów, ale także Royal Navy chroniła bezpieczeństwo i wolność handlu światowego (w tym niemieckiego). Wilhelm II chciał jednak (z podpuszczenia Tirpitza, w największym skrócie) nie tylko rozbudować własną flotę, ale wręcz rywalizować z Wielką Brytanią. W 1912 roku chyba było już po pierwszej fali lęków przed niemiecką inwazją... Wtedy właśnie relacje się psuły, choć do 1914 wciąż w ich zepsucie raczej nie wierzono.

Hm, jednak jest związek ;-)

@ dziecko z łożyska - łożysko to interfejs płodu i matki, wychodzi po porodzie (ale dziecko z niego nie wychodzi).

Już sama chęć poprawy wystarczy.

staruszku, nie robiłem rozbioru logicznego tego wywiadu, bo uwagę haneczki zatrzymała uwaga o niesłychanie się uproszczającej matematyce - i przystawanie przy innych detalach zasadnie by zostało uznane za ćwiczenie w czepialnictwie przysłówkowym. Ale jeśli wdajesz się jasno i jednoznacznie w temat, to czuj się wsparty przeze mnie. Bo już od początku nie rozumiem dziwnej otwierającej analogii o pędzeniu serpentyną - może tak coś zjadło cztery istotne akapity?

Sprawa "z wiatrem - pod wiatr" byłaby tak jak sobie autor życzy (coś takiego było tu kiedyś omawiane przy okazji futra) gdyby np. wiatr przyspieszał o 20% i opóźniał o 20% - ale prawa aerodynamiki wydają mi się bardziej skomplikowane dla samolotu niż dla obiektu w formie Zeppelina. Z kolei, historyjka o szalonych krawcach była kiedyś tutaj omawiana, okazało się, że przed Stanisławem Lemem był Tobias Danzig i tichy słusznie wyśmiał to powiedzonko.

Najgorsze dla mnie jest to, że historyjka o stolarzu i manipulacji deską zupełnie zaciemnia sprawę i na nieszczęście dorzuca sugestię, że zastosowania są taką "prawdziwą" matematyką. Wioskowy idiota świetnie mnożący i dzielący w pamięci mógłby kiedyś zostać nawet królewskim naczelnym rachmistrzem, ale matematyki by w tym było malutko, bo chodzi o refleksję nad faktami a nie o produkcję wyników.

No tak, po tylu uwagach trzeba robić setkę zastrzeżeń, że szacunek i sympatia dla tych panów, że z pewnością ich zasługi się wyjątkowe - ale ani słówka z wyżej napisanego odszczekiwać nie zamierzam.

Dziękuję. Nie wiedziałem o kogo się martwić. W Warszawie stało się słonecznie i cieplej.
A fragmencik budynku Akademii Sztabu Generalnego do którego obaj matematycy obecnie przychodzą do pracy widzę w oddali oderwawszy wzrok od klawiatury. Po generałach zostały solidne kraty z ASG wkomponowanym w pręty. Już jestem o siebie spokojny.
Wiatr znoszący samolot do tyłu ma dużą urodę!

haneczka: spróbujmy oczyścić tę frazę z werniksu i zobaczyć co tam jest pod spodem. Sporo rewolucji w matematyce bierze się z radykalnej zmiany języka, ale proces tworzenia nowych konceptów do opisów znanych zjawisk nie ma tak rewolucyjnego rytmu. Coraz więcej osób czuje, że coś tu jest nie tak, coś trzeba zmienić, pojawiają się łaty i poprawki, aż wreszcie ktoś (a nierzadko: ktosie, oddalone w przestrzeni) przedstawiają odmienne ujęcie - i rzeczywiście linijka z końcówkami "łatwe - trudne" układa się w terenie w zupełnie inny sposób. Ale prawie zawsze wiąże się to z koniecznością nauczenia się nowego "języka" - i opanowanie go rzadko bywa "dziecinnie proste". Nie dla jego komplikacji, ale dla trudności wyzbycia się starych nawyków.

A "stare" ostro walczy, nawet po wielu latach. Mały, prosty przykład. Od prawie półtora wieku prosto i elegancko opisuje się twory geometryczne w języku "zbiorów". Okrąg to zbiór punktów płaszczyzny równooddalonych od wybranego uprzednio punktu. Ale co ja się nie nasłucham o "miejscu geometrycznym punktów" - język z początku XIX wieku nie chce iść w odstawkę i przemycają go do nowych tekstów autorzy podręczników rzekomo nowych.

kwik, tak, to jest urokliwe. Samolot stoi w miejscu i popiskuje rozeźlony, że wiatr mu przeszkadza lecieć do przodu.

Co takie rzeczy mają z matematyką? Może tak: jako eksperyment myślowy, jak to nazywasz, chyba w istocie niewiele, szczególnie w tym nie najzręczniej wybranym przykładzie. Ale intencja jest bardzo dobrze skierowana jeśli myśleć o wysłowieniu. Rutyna szkolna popycha uczniów ku włączaniu wysokoobrotowej huczącej szlifierki zanim jeszcze wiadomo czy trzeba tu cokolwiek szlifować - trening w opowiedzeniu "innymi słowami" o co chodzi w problemie nierzadko pokaże, że nawet jeśli matematyka, to nie rachunki sa najsprawniejsze w rozwiązaniu zadania. Typowe: zapytaj o cokolwiek z geometrii, uczeń zaczyna od narysowania dwóch przecinających się pod kątem prostym osi układu współrzędnych, jak gdyby był sprzedawcą w firmie Cartesian Coord. Inc.

ciekawe, doprawdy ciekawe te gwarancje, co i kto bedzie gwarantowal gdy Chiny wykupia dlugi
Europejczykow?
licze na to ze "moich" terenow zielonych nie zabiora - zycie bez brykania jest.........

zdarza sie

Nieufność wobec zastanego języka, ciągłe wymyślanie nowego, dążenie do precyzji, jasności i elegancji wyrażania, przy jednoczesnym nieprzejmowaniu się, że nie wszyscy będą wiedzieli, o co chodzi... Kurczę, jak łatwo tę matematykę z poezją spiknąć. :-)

Bobiku, zastanawiałem się czy twórcze nastawienie nie jest jeszcze ogólniejszą, a pasującą tu kategorią, ale chyba to jest zbyt ogólne. Interesujące nas zjawiska wymagają pewnej refleksji systematyzującej, definiującej - a można w tworzeniu konfitur czy szydełkowaniu mieć wiele twórczej weny, ale stosowne kategorie określają nie twórcy, a krytycy tej sztuki...