W zasadzie nie ma się czym przejmować. Jak ktoś zechce zrobić matematyczny model księżycowego krokodyla, to czemu tego zabraniać? Jak dowiedzie ciekawych własności, ludu masa rzuci się tam do badań. Jak na definicji się skończy, ktoś będzie miał publikację, której litościwie nikt mu nie przeczyta. Że takie wyniki są publikowane w jakimś studenckim pisemku z Montany a sygnowane przez panią profesor ze stanowego uniwersytetu z Illinois, też nie ma kłopotu. Troszkę nieswojo zaczynam czuć się gdy widzę, że ta definicja wiary jest wzięta z książki „Matematyczne wierzenia” wydanej w 2002 roku przez Kluwer Academic Publishers. Nieswojo, bo chodzi po głowie: no i do czego to naturalnie prowadzi?

Wkrótce wiem już do czego. Że w tych różnych pisemkach (a mnogość ich jest niesłychana) publikują się specjaliści z matematyki kobiecej, etnomatematyki i pedagodzy od nauczania postępów geometrycznych dla dzieci z terenów górskich, to od dłuższego czasu normalka. Nawiasem, Brazylia ma wysuniętą pozycję, bo część tych treści przed laty spłodził Ubiratan D'Ambrosio (a córka jego badawczą tematykę radośnie podjęła) no i mamy teraz tego konsekwencje. Nie w głowie mi winić go, to było nieuchronne. Tyle uczelni, trzeba tylu tytułów naukowych, więc takie badania były chyba nieuchronne. Ale..

Bardzo, ale to bardzo zaniepokoiłem się gdy w w pewnym pisemku napotkałem aż dwa artykuły wiążące matematykę z religią. Jeśli taka moda chwyci (a w fizyce świetnie już się ma i teologiczni fizycy nawet solidne nagrody zdobywają), to niezadługo pojawią się przeróżne teologie matematyczne – i kto myśli, że kpię sobie, niech przedrze się przez artykuł (z tego numeru pisma) o przypadku Józefa – prawie że zdołałem to przeczytać, o rozumieniu oczywiście nie ma mowy, chociaż domyślam się, że to w linii Kartezjusza idzie, że jak matematyk jest bez Boga, to co za matematyk z niego.

Hmmm... To może nie należy mieć nostalgii za przyszłością?