Poniższa przypowieść dowodzi, że w badaniach zrozumienie przychodzi z czasem, więc jak kogoś pili to prawdy nie pozna. Bowiem w jasny dzień wszedłem do barku i zamówiłem napój. Piłem gdy wszedł człowiek i spytał „są pierogi?” „Są” odpowiedział chłopak przy ladzie. „To poproszę” rzekł przybysz, więc chłopak obrócił się do Dziury w ścianie.

A wtedy z Dziury wyszedł głos: „nie sprzedawaj kura.” „Jak to” zareagował zbity z tropu chłopak, „przecież...” „Dyskutujesz kura?” odparła Dziura. Człowiek popatrzał na mnie, a ja a niego. I on wyszedł, a ja nie, bo siedziałem i piłem.

Po pewnym czasie otworzył się kawałek ściany czyli niewidoczne drzwi i pojawił się właściciel głosu z Dziury. W ręce miał świeczkę. Zlustrował szybko sytuację, prześlizgnął się po mnie wzrokiem i wracając w ścianę zamamrotał: „Światła kura nie ma”.

Wierzę, że z perspektywy Świata za Dziurą mówił prawdę. Czemu więc tam wrócił? Ale to temat zupełnie innych dociekań naukowych.