Do Ludzi Młodych: aby nie było potrzeby sprawdzania w gugli co to za aluzja literacka, opowiem, że kiedyś było takie hasło:

Ten wpis nie jest jednak za odrzuceniem odrzucenia powrotu kapitalizmu. Tym razem chodzi o przykłady rzeczy, których nie lubię w nauczaniu matematyki.

1. Technika rachunkowa wyjaśniana tym rysunkiem

jest całkiem prosta i większość uczniów szybko ją chwyta i lubi, ale nie wtedy gdy jest to tak okropnie zapaćkane jak na tym szkicu. Jak gość chce pisać poezyje, to niech, ale czemu na obrazku.

2. Rambo Archimedes i Perskie Królestwo Zła:

Bardzo śmieszna historyjka i rozumiem, że Giulio Parigi chciał to namalować (sam bym to zrobił gdybym był nim), ale włączać takie rysunki do tekstów dydaktycznych to prosić uczniów, by wierzyli także w bomby helowe, fruwające brzozy a najlepiej to w technologię, którą operują Tom i Jerry.

3. Słownictwem ustawiamy role: obce i nieznane jest podejrzane, a my swojscy tacy, bo językiem ulicy, a nawet jej niskiego pobocza, przemawiamy:

Dobra, koniec pieprzenia, przejdźmy do konkretów. [...] Słowo „granica”, „coś dąży do czegoś” spowodowało powstanie takiego dziwnego tworu jak pochodna. Słowo „nieskończenie wiele części” było zalążkiem czegoś, co dzisiaj nazywamy całkowaniem... cokolwiek to dziwne słowo znaczy. [...] Bo przecież złożoność algorytmu, oznaczana przez duże jajo „O”, odpowiada na pytanie „Jak bardzo komputer się będzie męczyć, jak będę mu wpieprzać coraz więcej danych”? Niestety, kiedyś się zdarzyło tak, że jakiś pewno napierdolony w trzy dupy jakiś tam Cauchy czy inny Weierstrass, siadł se przy jakimś rysunku funkcji [...]

Ale jeśli to jest „Matematyka troglodytów dla troglodytów”, to hakuna matata.