Zanim Ronald Modras wydał w Polsce przekład swego dzieła o stosunku KK do Żydów przed wojną (na początku roku pojawił się u mnie pewien cytat wyjęty stamtąd), opublikował w Studia Judaica artykuł, będący zapowiedzią książki. Ciekawe, że  ten jego urywek:

Odrzucenie przez Kościół rzymskokatolicki w Polsce modelu nowoczesnego państwa świeckiego przekształciło się w walkę o Polskę, której prawa i kulturę miały reprezentować katolickie normy i wartości, w skrócie mówiąc, miała to być „Polska katolicka”. Taki ideał wywierał wpływ nie tylko na zasadę rozdziału Kościoła od państwa, ale na sztukę, prawa regulujące małżeństwa i rozwody, na edukację. „Albo Polska będzie katolicka, albo przestanie być Polską” – to hasło często cytowane na łamach narodowej i katolickiej prasy. Polscy konserwatyści katoliccy nazywali państwa demokratyczne, neutralne religijnie „masońskimi demokracjami”. Jeżeli zaś jakiś aspekt współczesności nie współgrał z tym, co uważano za tradycyjną polską kulturę katolicką, rozlegał się okrzyk: „zażydzenie”.

zamieszczony w książce w rozdziale 10 (str.245), oprócz paru nieistotnych odmiennych detali, otrzymuje znacznie odmienną formę ostatniego zdania:

...lecz jeśli jakiś element współczesności kłócił się z tradycyjną polską kulturą katolicką, mówiono o „judaizacji”

Być może mówiono i pisano przed 1939 rokiem o „judaizacji”, ale nie znam takich tekstów (sprawdzę w moim niezawodnym źródle czy to często słyszało się lub spotykało w prasie, o wyniku rozmowy powiadomię w komentarzu), a znam wielką liczbę tekstów, gdzie użyto terminu „zażydzenie”. Niechętnie czepiam się tłumaczeń, bo wiem jak trudna i niewdzięczna to praca, ale tym razem bez najmniejszej wątpliwości wygładzenie zwrotu w książce przez pana Witolda Turopolskiego przy przekładzie książki nie oddaje treści tak jasno i dobitnie jak w artykule czyni to przekład pani Anny Łysiak. A w takich sprawach diabeł mieszka w szczegółach.