[...] tak jak Don Kichot zamarzył, że brzydka chłopka była miłością jego życia, Europejczycy chcieli, żeby Grecy byli helleńscy. Nie możemy mieć Grekom za złe wykorzystywania tej zachcianki. W XIX wieku Brytania, Francja i Niemcy zaczęły wspierać finanse greckiego państwa. [...] Wykorzystywanie helleńskiego mitu stało się głównym konceptem greckiego państwa, podczas gdy Europejczycy płacili, aż do teraz, ich rachunki.

Okropnie naszych Greków biją. I całkiem bezsensownie. Wszelkie dzisiejsze koncepcje społeczne mają wyimaginowany kręgosłup zapożyczony z przeszłości, najczęściej z Atlantydy. Północnoamerykańska demokracja. Niemiecki patriotyzm. Francuska finezja. Polski katolicyzm. Włoska radość życia. Czasami to nawet działa, tylko dlatego, że ludzie w mit wierzą.

Rzecz w tym, że od WWII w Grecji są cholerne napięcia ideologiczne, stan bliski wojny, z częstymi aktami terrorystycznymi, ze spychaniem problemów rzeczywistych na problemy zastępcze (kondominium niemiecko-rosyjskie tam nazywa się tureckie zagrożenie), a w takim stanie moralność więdnie, głównie w godzinie przystosowywania prawa do siebie. Nam tego mówić nie trzeba, my aż za dobrze wiemy gdzie sprytny człowiek ma prawo i podatki.

A to ględzenie o greckiej Olimpiadzie z 2004... Przecież żadnego państwa nie stać na Olimpiady tak jak są one dziś robione, bo to jest parudniowe puszenie sie i defilada ważności na megalomańską skalę, czyli pieniądze do ścieku. To nie grecka specyfika, a technika przepompowywania funduszów publicznych przez parę sprytnych korporacji, które dossały się do mitu ciała zdrowego i pięknego w ruchu, czyli do mitu sportu wyczynowego.

Więc jedzie Guy Sorman całkiem zręcznie po przesądach i banałach, a kisiel jest jego paliwem. I działa to dobrze, póki jedzie w dół i batem wymachuje. Ale żeby zasugerować coś sensownego, a konstruktywnego, żeby wspiąć się do rzeczywistego rozumienia zjawisk, nie wystarczy.

A powinien mieć czulsze serduszko dla mitów, przecież jego kariera to mit wiedzącego wszystko o wszystkim intelektualisty.