10000 lat? A nie przypadkiem dopiero 1111? Tak mi wychodzi z odejmowania 2011 i 1996. Chyba, że policzyłeś już także ten rozpoczęty. :)

Bardzo bylbym ciekaw, czy wzrostowi wygody, atrakcyjnosci i wydajnosci pracy spowodowanej kupowaniem sprzetu komputerowego (od ponad 22 lat) towarzysza oszczednosci. Pewnie nie, ale i tak nie zaluje :-)
A przede wszystkim praca przy komputerze jest bardziej poplatna - przynajmniej w moim przypadku.

Od strony ekonomicznej, Pawle, życie komputerowe zawsze było dla mnie wydatkiem, ale to koszt wolności. Miałem na przykład darmowe łącze do sieci uniwersyteckiej, ale wolę płacić (obowiązkowy telefon gvt + dostęp z pasmem 15 Mb ) koło 200 zł miesięcznie - oraz rejestracja domeny i hosting - i nie przejmować się czy pracownicy centrum informatyki wdają się już w strajk czy dopiero o tym myślą. I czy ktoś coś skisił wieczorem i do rana jestem niekomunikowalny. Nie zanosi się na to, bym miał kiedyś coś zarobić na moim pisaniu literackim czy matematycznym, ale da się żyć z pensji bez narzekania, a wierzę, że komuś do czegoś czasami przydaję się. No i fajnie.

Dziś komputery w domu? Reszta rodziny ma po jednym na głowę, a ja trzy. To wygląda na skrajną niesprawiedliwość, ale tylko pozory. Jeden Linux, drugi (niestety) Windows, Linux nadal ma kupę kłopotów z dźwiękiem i grafiką i np. musiałbym wstawiać nowe Ubuntu, żeby załadować Chrome (do G+), a bardzo chciałbym tych ulepszeń uniknąć. Nie mam czasu na te zabawy. Kiedyś kompilowałem kolejne jądra i optymalizowałem X-y, teraz chcę pisać i czytać.

A trzeci, to laptop z niemieckiego demobilu bankowego sprzed 6 lat (ma chyba 10 lat) i poszedłby na cmentarz, ale Win7 nie chce dogadać się z HP Scanjet 3800), więc OCR-y obowiązkowo idą na tym staruszku. Michał Babilas od dawna mnie przekonuje do jednego (3 w 1) ale dobrego jabłuszka, może ta jego słodka mowa kiedyś da efekty, ale jestem typem Opornej Ewy.


Chłopcy? Młodszy pojawił się parę miesięcy wcześniej przed domowym komputerem, starszy miał wtedy 2 lata i na początku wolał siedząc na kolanach kręcić klamkami niż patrzeć na monitor, ale mniej więcej po 4 latach stary komputer dostał Win95 i stał się rodzinnym, głównie malców. Wydawałem sporo na płytki z Humongous (dolar był cholernie drogi, przesyłka już też, podatek 70%), ale warto było. Do późnej nastolatkowości nie widzieli na komputerze gier z kopaniem i biciem (ani w tv czy z videotek, bo wszystko, co szło do ich oczu było uprzednio sprawdzane przez nas), a różne "hints" z gier odkrywali w wieku przedalfabetowym dzięki wytrwałości. To bardzo fajnie wspomnienie, słyszeć z innego piętra ich zaśmiewanie się przy komputerze. No i przez pewien czas mówili, że pójdą na studia robić gry (jest u nas taki kierunek), ale ostatnio jest zmiana planów. Sami z siebie. Podsuwaliśmy tematy i lektury, ale nigdy, przenigdy, nie było wpychania w kierunki. I starszy w tym roku będzie zdawał na matematykę, a młodszy w przyszłym zapewne na informatykę.

Przepraszam za brak pliterek - pisze czesto z tabletu, gdzie one sa, ale ich wywolywanie jest okropnie irytujace ;-)

Mialem to szczescie, ze bedac na panstwowym, za komuny, pracowalem w zacnej instytucji (BUW), gdzie szanowalo sie ludzi. Ale i w prywatnych wydawnictwach, od dwudziestu lat, tez nie moge narzekac na zle stosunki, mobbing, lekcewazenie. A wiem, ze problem przeciez istnieje i dotyka tez wielu wrazliwych ludzi, ktorzy zle znosza taka opresje. Prasa nierzadko o tym pisze - ludzi gnojacych podleglych sobie pracownikow, by podniesc sobie samopoczucie, jest wielu.