Prestiż nauki był kolosalny. Szarzy ludzie, gospodynie domowe, napotykający bezustannie aparaty i wynalazki zawdzięczane laboratoriom, byli skłonni wierzyć, że nauka mogła osiągnąć nieomal wszystko i byli zalewani informacjami oraz teoriami naukowymi. Gazety poświęcały całe szpalty, by im wyjaśnić (lub zaciemnić) najnowsze odkrycia; ostatnie powiedzonko Alberta Einsteina stawało się materiałem na pierwszą stronę, choć w praktyce nikt go nie mógł zrozumieć.

To opis atmosfery lat 20tych zeszłego wieku w książce „Only yesterday” F. L. Allena.

Nie wiem jak odebrała ulica wielkich miast świata wiadomość z CERN-u, ujawnioną po paru latach rozważnego analizowania danych, że nie znajdują błędu w obserwacji pomiarów neutrino, a sugerujących, że szybkość światła została przekroczona. Wiem, że polska prasa w swojej masie zachowała się jakby informowała Uzbeków w  XIX wieku, że może warto na chwilę oderwać się od pieczenia barana. Kluczowym słowem w rozumieniu przeciętnego opisującego to dziennikarza jest „ciekawostka”.

Być może jeszcze bardziej przygnębia wylew andron w przeróżnych komentarzach, wykorzystujących zakomunikowane z zachowaniem najlepszych naukowych standardów zjawisko, do ataków przeciw nauce, jej znaczeniu i jej obyczajom. Żałosne przyrównywanie wiadomości do balonów dotyczących „zimnej fuzji” czy „pamięci wody” dowodzi braku kryteriów w klasie dziennikarskiej, pomagających w odróżnianiu nauki od pseudonauki.

Rozczula natomiast gotowość wszelkiego typu proroków do wdrapania się na scenę bądź to z przekazem „a ja to zawsze mówiłem i nawet jest w archiwach blogu” bądź z użyciem logiki zaświatowej „jeszcze raz widać, że Pan Bóg jest wszechmogący”.

Wiem, ten film już grano, Monty Python, ale miałem go za drwinę z przeszłości, a nie za wizję futurystyczną.

Czego trzeba, by status narodu wybranego zmienić na wykształconego?