To przynajmniej odpowiedz: czy już napisano traktaty teologiczne o tym, że Pierwsza Para, wyganiana z Raju, ciągnęła za sobą Bogu Ducha Winne Stworzonka, które znalazły się po prostu w złym miejscu i w złym momencie?

Albowiem smuci mnie jak trudno mieć oryginalną uwagę, szczególnie dotyczącą baśni ludu palestyńskiego. Kiedyś wspominałem tu jak zaimponował mi Babilas wrzuciwszy do rozmowy impromptu uwagę o wytraceniu przez przechodzenie w 40letnim spacerze tłumu zawistnych i zgorzkniałych typów, którym stare rozgrywki były ważniejsze niż cudowna przyszłość - i jak mówiłem, potem zaskoczył mnie Gleichgewicht, bo usłyszawszy tę interpretację powiedział kiedy on też na nią wpadł. A niedawno czytam u Hena (w Nie boję się bezsennych nocy) tę samą refleksję o Mojżeszu: «jak właściwie miał rządzić tą zgrają, rzuconą na pustynię, w ciągłych niesnaskach, w ciągłych wspominkach, jak to w Egipcie było tanio i syto, niby za nieboszczki Austrii. Trzymając ich żelazną ręką, kołując z nimi po pustyni aż lat czterdzieści minie i wymrze pokolenie nostalgicznych wspominkarzy, prowadził ich do Ziemi Obiecanej.»

Czyli jestem przygotowany na odkrycie, że było. Czyli jestem z innej gliny, niż Gombrowicz, który w poniedziałek ja we wtorek ja w środę ja...

Wygnanie czy dobrowolna emigracja, to właściwie wszystko jedno. Tak czy owak opuszczenie raju było jedyną możlwością zachowania go. Bo raj nieutracony nie jest żadnym rajem, tylko najzwyklejszą normalką, na którą bardzo szybko zaczyna się psioczyć. Nawet jeżeli przypadkiem jest to raj bez komarów. Jakieś powody do psioczenia zawsze się znajdą, co mówię jako poniekąd specjalista od tej czynności.

Tak, to stara tradycja, wszystko zwalać na węża.