Ostrzeżenie: zacytowany poniżej tekst nie jest właściwy dla osób niepełnoletnich lub lubiących koty. Jeśli jesteś jedną z nich, zachęcam do zrezygnowania z dalszej lektury.

Ostatnie ostrzeżenie: czytanie tego wpisu może przynieść trwałe obrażenie uczuć kotolubnych. Odradzane dla osób delikatnych lub w wieku dojrzewania.

Absolutnie końcowe ostrzeżenie:  ostrzegałem, nie? Ale jeśli myślisz, że wiesz lepiej...

[...] Mela przywołała mnie nagle do hallu – Pokazała, jak przebrzydły czarny kot – siadł na dolnej grubszej części gałęzi buldeneżu (na której najcieńszym końcu wieszamy słoninę dla sikorek) i przygiął ją swoim ciężarem aż do podłogi balkonu – „Ja tak patrzę i ciekawią się, co on zrobi, jak on do tej słoniny chce się dostać”. Podeszłam do okna, patrzę – a tu na balkonie drugi przebrzydły czarny kot już chwyta za słoninkę sięgającą podłogi –

Otworzyłam lufcik i oba koty uciekły w panice na mój okrzyk – Gałąź odgięła się z powrotem i długo słoninka huśtła się, zanim sikorki odważyły się do niej zlecieć –

Pierwszy raz widziałam taką „spółdzielnię spożywców” u zwierząt – Przecież to był przemyślny zamysł, wymagający wzajemnego porozumienia się – Ciekawe czy wistocie miały się następnie tą słoninką podzielić. Już dwa razy znikła słoninka z tej gałęzi nawskroś przebita i przymocowana wysoko do wierzchołka tak cieniutkiego, że zastanawiałyśmy się, jak ptak duży może ją urywać. Myślałam, że może jakiś niecny drapieżnik w locie ją wyszarpuje – Dziś dopiero przekonałam się naocznie i w biały dzień, że to się odbywa przy współdziałaniu dwóch czarnych kotów. Więc jest ich dwa – i nie będzie ptaków śpiewających tej wiosny. Nie cierpię kotów –

Cierpiąca na obsesję słoninki autorka tego odrażającego zeznania była dobrym dzieckiem i nawet zdolnym. Ale zaczęła mieć własne poglądy i wyjechała z Russowa i nikt więcej o niej nie słyszał.