Zazdroszczę kotom. Obliże się taki tu i tam i już czysty. Wcale nie chce mi się iść pod natrysk, po powrocie zobaczyłem tutaj tyle wody, że mam już chyba hydrofobię. Ale nie powinienem narzekać, w naszej dzielnicy nie zalało. Nic tam, wytrzymam, prawdziwy macho zniesie nawet natrysk.

W São Paulo było tak gorąco, że choć słonko mnie dopadało tylko przez parę minut z rana, żona krytycznie oszacowała moje pokraśnienie: „byłeś na plaży?” Marne 700 km różnicy, a zupełnie inny klimat. Prawie tropikalny. Co ja robię w tym ziąbie?

Za parę godzin trzeba wyciągać swoją amfibię i płynąć na uniwerek. Najbardziej mnie w tym martwi stan opon innych samochodów. Brazylia jest pełna supermanów, ale oni nie mają superopon. I ja hamuję, a ten z tyłu nie zawsze. I ubezpieczenia są tu tak zdzierskie sprytne, że płacą za naprawy powyżej 900 reali (1600 złotych) a do tej sumy trzeba to ściągnąć z winnego.

Pierwszy raz nawet poszedłem do sądu od małych spraw. Gość miał adwokata, który dowodził na podstawie analiz z Michelina, że opony nie pozwalają samochodowi zatrzymać się szybko i samochód jadący z tyłu musi uderzyć tego z przodu, czyli ten z przodu jest winny i powinien ponieść wszystkie koszty. Mam bardzo ładny, przychylny dla mnie wyrok sądowy. Tak zwany souvenir, nie bardzo wymienialny na pieniądze. Komornik nawet zamierzał dostarczyć mi jakąś dziecięcą kołyskę i starą kuchenkę gazową. Więc drugim razem gdy inny gość zapytany czy płaci odrzekł nie mam pieniędzy nawet nie poszedłem na policję, żeby odebrać dokumentację. Oni opisują zajście, ale bez winy. Tolerancja, paz e amor. Ale tył mojego wozu był dzielniejszy niż przód jego i myślę, że sprzedał żonę i dzieci, żeby móc znowu prowadzić.

Trzeci raz miałem lepiej, bo (inny jeszcze) przygłup zupełnie mi skasował samochód, a było to w czasie wakacji, więc jakoś przetrwałem miesiąc czekania na pieniądze od ubezpieczenia.

Więc proszę oddać moją amfibię pod opiekę świętej Boboli czy jak jej tam, bo to tylko mistyka załatwi, racjonalne postawy wiele pomagają w kwestii samochodów przede mną, ale niewiele z tymi co za mną. A tyle tu wozów, że nie ma jak być ostatnim.

Dość tego narzekania. Czas na Spotkanie z Wodą. Brrrr...