W podróży byłem z Józefem Henem, był tak na papierze jak w mp3, więc pierwszą refleksją podróżną będzie cytat z jego Nie boję się bezsennnych nocy.... Mówi o pisarce, której nie cenił, ale ona to nadrabiała własną opinią o swej twórczości.

Wydzwania do mnie od wielu lat. Nie sposób przerwać potoku wymowy. Raz, podczas jej długiej rozmowy z Renią (bo jak mnie nie ma, albo tylko udaję, że mnie nie ma, to trzyma przy aparacie moją żonę), więc raz pan z podsłuchu nie wytrzymał i ciężko westchnął: „O, Boże!”

Śmieszne, ale szkoda, że nie może być prawdziwe (jeśli odliczyć możliwość telepatii Hena), bo panowie od podsłuchu raczej byli od słuchania a nie gadania, a po pracy nie zwierzali się podsłuchiwanym o tym jak im współczuli.