Lista jej przewinień nie była błaha. Oskarżyciele zarzucali jej, że
– była przesądna,
– zakłócała pokój,
– wzywała złe duchy,
– była pseudo-profetką,
– była żądna ludzkiej krwi,
– zeszła na manowce i stała się sceptyczką,
– bezwstydnie porzuciła przyzwoitość swej własnej płci,
– była uwodzicielką książąt i ludu
– i nieskromnie przyjęła ubiór i zachowanie żołnierza.

Na stosie, jak usłyszano, jęknęła trzy czy cztery razy Jésus, ale dowodzi to tylko, że na stosach nie palono, a podsmażano, bowiem przy imponującym, filmowym ogniu jest tyle hałasu, że niczego z ust Jeanne la Pucelle by nie dosłyszano. Co zresztą jest oczywiste, kto by organizował mecz piłkarski z wyłącznie rzutów karnych. Zbyt krótka przyjemność to rozczarowanie. A więc jej jęk równie dobrze mógł brzmieć merde, bo na różne sposoby podsmażany człowiek wyraża swoje nieukontentowanie.

Opowieści o jej losach, w których narracja skupia uwagę na jej powłoce cielesnej, nie oddają właściwie zasług władz kościelnych. Podkreślają, że na stosie usmażono 19letnią dziewczynę, jak gdyby w XV wieku średnio rzecz biorąc dużo dłużej się żyło. A mogła przecież jako 17latka prowadząca armię, umrzeć na polu walki, o co zresztą intensywnie zabiegali wrogowie. I nic by o niej dziś nie wiedziano. Ale rozważmy jej los we właściwym, czyli duchowym aspekcie.

Jej dusza niewątpliwie poszła do piekła. Ale była tam krótko, zaledwie 25 lat. A może i krócej, bo już 20 lat po usmażeniu lud do niej się modlił. Tak czy inaczej, wziąwszy pod rozwagę żywe i wieloletnie zainteresowanie Procesem, zorganizowano Proces II. I Joanna została uniewinniona. Czyli jej dusza przeszła do czyśćca, gdzie spokojnie czekała nie tak długo, bowiem już w 1909 roku została Błogosławioną, a w 1920 roku – Świętą.

I jeśli przypomnimy sobie, że jedynym celem naszego krótkiego pobytu na Padole Łez jest zebranie zasług, by kiedyś pójść do nieba, natychmiast przyznamy, że Joannie wyśmienicie się powiodło, bo nie tylko szybko tam dotarła, ale stoi w zastępach z najmniejszego oddalenia chwalących Pana. Wśród wielu innych zasłużonych, np. wierną służbą dla Kościoła, kto wie czy z uśmiechem nie wspomina szczegółów Procesu I ze swoimi byłymi sędziami. I z nieba nic jej nie wyeliminuje, nie ma precedensów (ludzkich) na opuszczanie tego miejsca. A ten krótki pobyt w piekle... Drodzy moi, jakie znaczenie ma ćwierć wieku w porównaniu z nieskończonością.