Poruszył mnie artykuł o zamknięciu restauracji, która wśród najlepszych na świecie wliczana była, jedynie wybranych (przez losowanie głównie) obsługiwała, za skromne zresztą euro dwieście i trzydzieści, ale w gruncie rzeczy nie o nasze trzewia w jej działaniu chodziło, a o filozofię bytu. Bo twóca jej (jak rzecze dziennikarz) filozoficzne nastawienie miał i głębokie, sięgające podstaw pytania zadawał: czy zupa musi być płynna? A desery słodkie? I tworzył rzeźby z gorgonzoli w formie dinozaurowego jaja za pomocą płynnego azotu. To takie wzruszające, że nie tylko dla plemników takiego na przykład byka płynny azot jest używany, ale i w dinozauryjskie może się przesublimować jaja. I poczułem wenę i uczciłem twór i mistrza i restaurację i w ogóle filozofię gastronomii. Skromnie i cicho, niech i moje poetyckie tu jajo zlegnie.

Łaskun w herbie

Do esencji zupy
wejść i wyjść zwycięsko
a potem triumfalnie
jak w kopi luwaku
brylantem zalśnić
wewnątrz dwunastnicy
w podniebienia niebie
mózg nienasycony