Początkujący pisarze i poeci wysyłali swe próbki do „Życia Literackiego”. A Wisława Szymborska im za to odpowiadała.

Niektóre z jej odpowiedzi są chyba dobrotliwe:

Mimu, Kraków Pańskich manuskryptów, które początkowo braliśmy za wiersze, nikt z nas nie potrafił odcyfrować. Dopiero w aptece odczytano je. Medykamenty do odebrania w sekretariacie redakcji.

W innych, jak w dwóch poniżej przytoczonych, ironia jest ostrzejsza:

Luda, Wrocław To prawda, że Eluard nie umiał po polsku, czy jednak przekładając jego wiersze, trzeba to aż tak mocno podkreślać?

Malina Z., Krynica „Zmieńcie co chcecie, tylko wydrukujcie!” – Zmieniliśmy gruntownie i wyszły Liryki lozańskie. Niestety, już wydrukowane.

Ale czasami jej krótkie recenzje są lekcją etyki.

Reg. L., Kraków Wartości wychowawcze Naszej paczki są bardzo problematyczne. Ta „paczka” złożona z ośmiorga przyjaciół, zaszczuwa swoim wścibstwem pewnego kolegę, który wydaje się im podejrzanym typem tylko dlatego, że nie chce do zgranego zespołu przystać, że woli chodzić na samotne spacery, czytać książkę w lesie, a ze wszystkich szkolnych i pozaszkolnych ubawów zawsze pierwszy ucieka. Paczka chce go na siłę uszczęśliwić, ukazać mu niezmierzone (w jej mniemaniu) korzyści zbiorowych harców. Wreszcie następuje wyjaśnienie sekretu: chłopiec stroni od kolegów, ponieważ jest chory na serce. Tym sposobem wpaja Pani w młodych czytelników przeświadczenie, że tylko ciężka choroba usprawiedliwia skłonność do samotnych rozmyślań. Czy gdyby chłopiec był zdrowy, nic by go już nie usprawiedliwiało? Opowiadanie uczy nieposzanowania cudzej inności, włażenia butami w cudze życie. Lansuje wątpliwą tezę, że poszukiwanie spokoju i ciszy jest objawem nienormalnym, któremu trzeba energicznie przeciwdziałać. Litości.

Jak ja podziwiam tę kobietę. I ile radości i przyjemności dają mi spotkania z nią. Tak, nie ma co bronić się przed słowami: kocham Wisławę.

Wisława Szymborska, Poczta literacka, WL, Kraków 2000.