Pod nazwą Sztuki chronili dziwactwa swojej nudy
I strach codzienny mijającego czasu.

Swój własny a jeden z wiela
Nie mam w sobie przyjaciela,
Czas mnie na dwoje rozdziela.

Z „Miasto bez imienia”

Czytałem gdzieś, nie wiem, może to u Priestleya,
O dwóch takich biednych, zmęczonych złodziejach,
Którzy całą noc wytrychem otwierali drzwi do nieba.

A kiedy otworzyli, była tylko pustka,
Podobna do ram rozbitego lustra,
Nicość bez jednej nawet gwiazdy spadającej.

Z „W malignie 1939”