Naprzeciw sklepu znajdowała się pętla tramwajowa, usadzano mnie na stołeczku i mogłem przypatrywać się zakręcającym tramwajom. Pamiętam, że był tam tramwaj „5” i tramwaj „2”, co mnie wprawiało w pewien niepokój, bo byłem pewny, że to przekręcone „5” i korciło mnie, żeby to jakoś doprowadzić do porządku. To się zaczęło już wtedy, ta chęć naprawiania świata.