Wymyślić zlepek słów bez sensu jest trudniej, niż by się wydawało. Np Twój tytuł jest akurat jedną z pierwszych lekcji z elekrodynamiki dla inżyniera (a może wciągle jeszcze z podstaw fizyki w ogólniaku). Dotyczy co-nieco paradoksalnego faktu:
w drucie n.p. miedzianym wolny elektron śmiga z prędkością ponad tysiąca kilometrów na sekundę (sekundę, nie godzinę). Ale prąd płynie powoli. Robi może metr na kilka minut. I to pod warunkiem, ze nie jest zmienny.

Bo elektron lata jak wariat, to tu to tam. Prąd to średnia, czyli dryft.

Lem kiedyś polecał składanie słów na nieobliczalne sposoby, a potem wymyślanie, co też mogłyby znaczyć. Zakończyć można stosownym opowiadaniem SciFi. Wobec bezlitosnej realizacji wszystkich przepowiedni Lema (i gatunku), co mają robić poeci nonsensu?....

Zrekontruować przestrzeń dyskursywną

Mnie się to bardzo podoba, Andsolu. Kiedyś tam specjalizowałem się w hermeneutyce filozoficznej głównie w wydaniu francuskim i czuję bluesa w tym zlepku słów :-)))

Takie sformułowanie od razu pobudza moją hermeneutyczną wyobraźnię.

@andsol: (bez)sens nie zależy od słów ani od zlepka ale od mojej (nie)wiedzy

Bardzo słuszne spostrzeżenie.

wykształcone panie [...] co one zrobią widząc powrót bezsensu

Czy nie to samo co wykształceni panowie...? :)

Co do tytułu, wcale nie jest bezsensowny - jest zupełnie klarownym twierdzeniem, można się tylko sprzeczać o jego słuszność, ale to dwie różne rzeczy. Spróbuj "Zielony prąd w sandałach na skarpetki płynie potrójnie."

lisek, andsol: Kto ty jesteś? Polak mały, mam skarpetki i sandały?

Skarpetki i sandały... kto potrafi podać ewolucyjne wyjaśnienie tego zjawiska?

No, jedno, jak lubisz w sandałach chodzić, a rano mroźno, w południe skwar, i nie czujesz sie gotów do przerzucenia na obuwie zakryte, to skarpetki są stanem pośrednim. Chyba, że kobieta w domu wskaże surowo palcem i zawoła "po moim trupie!".

Drugie, w Polsce przeciętny człowiek przebywa w jednym z dwóch miejsc zazwyczaj, na wsi lub w miescie. T

ak, uwielbiam sandały, tak koniecznie na bosą stopę (w/w szkolenie przeszedłem wiele razy, bo wciąż oblewałem, ale w końcu zaliczyłem).

Otóż - żadnego problemu z tym na wsi, co najwyzej stopa się brudzi. Łatwiej stopę wymyć niż skarpetkę wyprać, i bardziej ekologicznie.

Ale w mieście - insza inszość! Po dwóch godzinach, boso ale w sandałach, obtarcia są nieuknione, a kontynuacja "boso ale w ostrogach" z zaciskaniem zębów kończy się paskudnie, nawet infekcją.

Kurz miejski działa jak ostroga założona wewnątrz buta, jak papier ścierny.

Więc czemu ewolucyjnie wytworzony odruch, "survival skill", noszenia skarpetki do sandałów, budzi taką zgrozę i jest obciachem?

"Zielony prąd w sandałach na skarpetki płynie potrójnie."

"Więc czemu ewolucyjnie wytworzony odruch, "survival skill", noszenia skarpetki do sandałów, budzi taką zgrozę i jest obciachem? "

Takie zbiorcze "czemu" jest nie na miejscu. Zamazuje istotę problemu i oddala od sensownego wyjaśnienia. Lepiej chyba:
1. Co sprawia, że
2. Dla kogo tak jest?
3. Co tak na prawdę usiłuje się przez to powiedzieć/dać do zrozumienia

Bo: sandały na skarpety funkcjonują zupełnie tak samo jak serwetka z figurką na telewizor. Nic w zasadzie przeciwko, a dreszcze przechodzą bo zaczynamy podejrzewać określony typ mentalności reprezentatywnej dla. Dlatego rozumiem komentatorkę. Ona po prostu chciała się w obrazowy sposób odwołać do emocji, uruchomić ciąg skojarzeń i wyrazić mocne przypuszczenie, że za wypowiedzią ukrywa się specyficzny typ mentalności typowy dla.

Co jak widać nawet nieźle się udało.