Szczyt popularności bloga przypadł na jego ósmy miesiąc istnienia gdy zamieściłem wpis o wytwarzaniu definicji. Zawędrował do Wykopu chyba dlatego, że czytelnicy odczuli artykuł jako atak na swoją wiedzę o parzystości liczb i w ciągu dwóch dni miałem blisko 6 tys. wizyt. Większość z nich zadowoliła się, że nie wiem o czym piszę, bo w Wikipedii już jest napisane, że zero jest parzyste, no więc. Do dziś wpada tu ten i ów zwabiony tematem – aha, to mi przypomina, że muszę rozwinąć odpowiedź dla komentatora humanista, który dopisał się parę miesięcy temu.

A wziąłem wówczas jedną z kilkunastu refleksji spisanych przed wielu laty (tyle, że po angielsku) na niby proste, ale jednak nie całkiem elementarne tematy. I reakcja na ową oryginalną wersję nie była ożywiona. Może powinienem był podrasować wpis sugestią, że jest tam starożytna wiedza przyniesiona przez gwiezdnych gości z Andromedy, ale prawie wszystkie moje naiwne dociekania o bardzo, bardzo elementarnych matematycznych kwestiach nie biorą się z UFO ale z pytań dzieci, uczniów oraz studentów – a czasami w roli pytającego się dziecka udaje się wystąpić mi samemu. Chyba jedynym znajomym dorosłym matematykiem, który miewa dziecinne wątpliwości, jest Jurek Kocik i od wielu lat podrzucamy sobie takie pytanka i nawet czasami coś ciekawego z tego wychodzi.

To ma chyba związek z wrocławskim sposobem uprawiania matematyki, w którym byliśmy zanurzeni. Nie było tam odgradzania się od elementarza przez wymachiwanie godłem Akademii. Wręcz odwrotnie, wielu kolegów, bardzo dobrych specjalistów, miało kontakt ze szkołami, współdziałało w organizowaniu olimpiad matematycznych, pisało artykuły dla niespecjalistów.

Ale mistrzami w tym kierunku byli Rosjanie. A może i ogólniej, radzieccy matematycy. Często oglądam ich książeczki (wydawane, przypomnę, w setkach tysięcy egzemplarzy) i nie tylko ja uświadamiam sobie jak świetny to materiał – bowiem wiele z nich jest tłumaczonych na angielski i wydawanych w Stanach. Na stronach tytułowych stoją nazwiska matematyków pierwszej światowej klasy: Vladimir Arnold, Izrail Gelfand, Aleksandr Gelfond. Więc nie brak świętych patronujących dziełu traktowania laików jako pełnoprawnych i godnych uwagi partnerów rozmów o matematyce.

A tak bezpośrednio ... właśnie wczoraj rozśmieszyło mnie jak Gelfand (w „Algebra”, jest ona w books.google.com) przekazuje ideę łączności działań równaniem

po czym dodaje ćwiczenie: „sprawdź to”. A kolejne ćwiczenie (wskazujące, że warto inteligentnie używać łączności dodawania) zachęca: „Dodaj 357+17999+1 bez papieru czy ołówka”.

Bliski jest mi duch takiej rozmowy, bo nieraz przekonywałem studentów, że nie każde działanie jest przemienne, bo nie wychodzi na to samo gdy raz postawimy konia przed wozem, a raz wóz przed koniem...

Te uwagi są wewnętrznym motywowaniem się, by wrócić do pisania na najprostszym możliwie poziomie o matematycznych kwestiach. Ktoś to musi robić, by ktoś to mógł czytać.