Tak, wiem: codziennie i z uśmiechem. Lecz teraz nie chodzi mi o to jak zaklinać dzień, by był miły, ale jakie są powszechnie przyjęte obyczaje. Miałem moment wahania dzwoniąc do znajomego z Polski, u niego była prawie ósma, więc po tutejszemu „dzień dobry” byłby wyraźnie niestosowny. Ale wyobraziłem sobie, że siedzi na balkonie w pełnym, choć nienatrętnym słoneczku i „dobry wieczór” dziwnie mi pobrzmiewał.

W Brazylii sprawa jest dość prosta. Chyba wiesz, że obiad jada się wcześnie. Pora obiadowa czyli urzędy zamknięte to między południem a 13:30. I przed obiadem mówi się bom dia (dzień dobry), a po obiedzie boa tarde (dobre popołudnie). Właściwie nie ma słowa na „wieczór”, gdy mam powiedzieć „wieczorem” użyję zwrotu à tarde, (tarde to „późno”), a jeśli jest ciemno, to noite, ale to jest noc. Czyli z braku słowa nie ma wieczoru.

A co robić gdy jedna osoba jest już po obiedzie, a druga nie? Bardzo często mam tę sytuację przy zakupach, ekspedientka jeszcze nie miała przerwy obiadowej, więc mówi bom dia, uświadamia sobie, że już jest po porze obiadowej i jakby przepraszając, że jej nieuprzywilejowana sytuacja przeważyła językowo, z uśmiechem poprawia się: „a właściwie to boa tarde”. Bo klient zawsze ma rację.