Tydzień pogodnie powinien być zaczęty. Tak więc cytat dzisiejszy ni podtekstów, ni nadtekstów nie zawiera, a jedyną przyczyną, by pojawił się tutaj jest ta, że on jest. Niech będzie on dla ciebie tak ujmujący jak dla mnie. Zwykła, poniedziałkowa radość słowa, przyniesionego technologią i czyimś wysiłkiem, by go od zapomnienia ocalić.

Karol Czapski, wojewodzic, [...], wziętością, kulturą i stosunkami, mogący łatwo dostąpić wysokiego stanowiska oficjalnego, które by całą plejadą gwiazd piersi jego oświeciło, nie szukał go, unikał, odrzuciłby nawet, gdyby mu takowe ofiarowano, bo niósł w sobie żywe poczucie narodowości swojej, święte palladium obywatelskiej cnoty, i polskiej szlacheckiej godności, którym do lat późnych niezmiennie wiernym pozostał. On był krewnym moim przez Platerów. Kiedym go poznał w Łohojsku, mógł mieć około 75 lat. Był szczery, rozmowny, dowcipny, wyśmienity! Łagodność jego pełna słodyczy, i powaga niewymuszona, bo z duszy płynąca, były głównymi cechy jego wyłącznej, wysokiej natury. Słynął po całej Litwie jako dystrakt nie mający równego. Ileż to razy, rozprawiając o czymś przy śniadaniu, smarował masłem swoją szkocką tabakierkę w przekonaniu, że kawał chleba w ręku trzymał! Ile razy siedząc obok damy u stołu, pociągał jej szal lub suknię do swego nosa, myśląc że chustkę z kieszeni wydobywał. Kiedy go traktowano konfiturami, nie obeszło się nigdy bez długiej perory, w której dowodził, argumentując niezupełnie trafnie, że konfitura nie jest właściwie fruktem, ale tylko mumią owocu, ergo musi być rzeczą szkodliwą, tamującą proces dygestyjny, zabijającą organizm.

– Więc hrabia nie zwykłeś jadać konfitur? – zapytał ktoś z przytomnych. (Działo się to u pp. Olędzkich w Wilnie).

– Nigdy! mój panie – nigdy! odpowiedział, zajadając w co najlepsze owe trupy i mumie owoców, z których ani jednego na miseczkach nie zostawił.