Jesteśmy w roku 1866. 500letnia dynastia koreańska Joseon izolacjonizmem broni się przed naciskami z wszelkich stron, domagającymi się otwarcia kraju dla szlachetnego celu XIXwiecznej globalizacji, nazywanej przez osoby nierozumiejące ducha historii „imperializmem”. 12 lat wcześniej amerykańska uzbrojona flota otworzyła już Japonię (która, w konsekwencji, miała skutecznie w 1876 roku otworzyć też Koreę), a w sąsiednich Chinach wojny opiumowe i niespodziewane wpływy działań zachodnich misjonarzy potwierdzały przezorność tego nastawienia. Ale francuscy jezuici, choć wcale a wcale nie zapraszani, dotarli i tam. W roku 1864 było ich dwunastu i bardzo intensywnie działali, skoro wkrótce mieli trzodę liczącą ponad 20 tys. osób.

Wtedy właśnie Rosjanie zabrali się do otwierania Korei. A nieuznawani oficjalnie chrześcijanie dostrzegli tu swoją szansę zaistnienia i zaproponowali, że wynegocjują poprzez swego biskupa poparcie Francji dla oparcia sie rosyjskim zakusom. „Czemu nie”, powiedzieli koreańscy władcy, wezwali biskupa, po czym ścięli mu głowę. Oraz innym jezuitom i około 10 tys. koreańskim katolikom.

Gdy otrzymano wieści o losie misjonarzy, francuski kontradmirał Pierre-Gustave Roze oznajmił: „ponieważ zabili 9 misjonarzy, pomścimy ich zabijając 9 tysięcy Koreańczyków”. Ale ten program chrześcijańskiego dowódcy napotkał techniczne problemy, brakowało sił zbrojnych, więc zakończyło się tylko zajęciem i złupieniem wyspy Ganghwa. I wśród łupów była kolekcja ksiąg Uigwe, opisów królewskich rytuałów.

W roku 1975 koreański badacz znalazł te księgi we francuskiej Bibliotece Narodowej. I zaczęła się batalia o zwrot tych skarbów nacji, której je złupiono.

Zwrot jednej z książek w 1993 roku przez prezydenta Mitteranda kojarzą nie z dobrą wolą i rozsądkiem tego socjalistycznego prezydenta, a z jego zabiegami wokół budowy w Korei tgv, śmigającego jak wyścigowy samochód pociągu. Jego minister kultury, Jack Lang, przekonywał go, żeby oddać i resztę, ale Francuzi chyba świetnie rozumieli co taki precedens mógłby sugerować wielu innym obłupionym nacjom.

A jednak... Dziś cała kolekcja 296 tomów została ceremonialnie umieszczona w Seulu w dawnym królewskim pałacu, a za przyczynienie się do tego Jack Lang oraz paryski profesor, Vincent Berger, dostali odpowiednio duże koreańskie medale. Ten ostatni tuszował dyplomatycznie kwestię przynależności prawnej ksiąg mówiąc, że „nieważne do kogo one należą, ważne gdzie są”.

Strona francuska traktuje to jako „odnawialne wypożyczenie”.

O „grabieży”, „zwrocie” czy o „przepraszaniu” oczywiście nikt nie mówi. Francja swój honor ma i dbać o niego potrafi.