1. Ludzie zbieżnych poglądów, a chcący poglądy te w rzeczywistość wprowadzić, skupiają się w ugrupowaniach słusznie „partiami” nazywanymi, bo stanowią odłamki (pars, partis) społeczności. I te partie poglądy swe w manifestach, programach i artykułach wyjaśniają i do władzy poprzez życzliwą ocenę większości wyborców  docierają. Ważne są programy, a nie bębny przy ich głoszeniu czy modulacja głosu herolda czy błysk w oku człowieka na kierowanie partią wybranego. A im bardziej społeczeństwo wykształcone i myślące, tym bardziej w programy wnika, a gdy jeden program nieżyciowym się okazuje, drugi program wybrany zostaje.

2. Francuskie społeczeństwo do najlepiej wykształconych i najbardziej myślących jest zaliczane. Powszechnym jest przekonanie, że ostatnio rządząca tzw. prawica swymi poglądami satysfakcji ludowi nie przyniosła i tzw. lewica najprzypuszczalniej do władzy dostać się może. I w odróżnieniu od demokracji tak dziwnie działających, że modyfikatorami opisywać je trzeba (młoda, niedojrzała, skrzywdzona przez komunę, katolicko ukierunkowana, itp.) i w których zajęcia dziadka przewodniczącego partii, a nie jej program, dla wyborców są ważne, we Francji racjonalne myślenie i przedyskutowany program o losach wyborów ma decydować.

3. Ale podobno ostatnio pojawiają się odmienne w tej kwestii prognozy. Fiut wie dlaczego.