Przepisuję urywek książki „Kozaczyzna w Turcyi” (ze stron 79-82 z IV rozdziału), wydanej w Paryżu w 1857 roku, dzieła Michała Czajkowskiego.

Kozacy ci pochodzą z nad Donu – za Katarzyny pierwszéj, Cesarzowéj Moskiewskiéj, wyszli z Ojczyzny pod dowództwem Stenka Razyna, z powodu prześladowań religijnych. Po długiéj walce w Uralskich ziemiach, nad Wołgą, z Moskiewskiemi wojskami, przyjęli służbę wojskową u Hanów Tatarskich – byli oni wówczas pod naczelnictwem Namiestnika Razyna, Ihnata Burjana, którego Moskale przezwali Nekrasą (niepiękny), z powodu iż przyjął służbę wojskową u Muzułmańskiego Xięcia przeciwko Chrześcijanom.

Na rezydencyję Hetmana Nekrasy zostało przeznaczone miasto Anapa, a straż całego Kubania aż do ujścia Łaby, oddaną została jego kozakom, i ztąd wzięli nazwanie Kubańscy Kozacy – Staro-Kubańcy.

Między témi Kozakami wychodźcami, były pierwsze rodziny Dońskiej ziemi [...] arystokracyja pierwotna Dońców, zasilona Polską szlachtą przybyłą na Don z Karabojem, najwięcéj przywiązana była do Starowierskiego wyznania.
[...]
Ihnat Nekrasa zobowiązał się mieć ciągle na służbie wojskowéj Hanów, dwanaście tysięcy pięćset konnych Kozaków, podzielonych na dwadzieścia i pięć Pułków, i bronić na pieszo i na łodziach miasto od napadu nieprzyjaciół.
[...]
Ihnat Nekrasa w bardzo podeszłym wieku, bo w dziewiędziesiątym siódmym swego życia zginął pod Anapą, broniąc tego miasta, szturmowanego przez Moskali, pod dowództwem Feld-Marszałka Gudowicza. Przez cały czas jego życia, ani pomyślano o oborze nowego Atamana; on był dożywotnim i samowładnym – W tych wychodźcach taka była chęć utrzymania porządku, takie uwielbienie i zaufanie dla swojego Naczelnika.

Po śmierci Ihnata Nekrasy, Anapa została wzięta; ale Kozacy z niéj wyszli, żony, dzieci i starcy na łodziach, a mężowie i mołod'cy na koniach. Przy samych brzegach płynęła flotylla rodzin kozackich, a brzegami szli pochodem konni Kozacy – I tak przyszli aż do Bosforu; przeprawili się konni z Anadoł-Kawaku do Rumeli-Kawaku i znowu brzegami aż nad Dunaj, gdzie się posiedlili nad jeziorem Razyn, bardzo rybném i mającém wyjścia na Czarne morze przy Kara Kermanie i na Dunajskie Gieorgiewskie koryto.

Jak u Hanów tak u Sułtanów Islamskiego Cesarstwa, przyjęli służbę wojskową. [...] Wolni byli od wszelkich podatków i opłat – w pokoju, ryby i pijawki łowili i tém handlowali; a w czasie wojny, konno wychodzili na służbę.

Gwoli ścisłości: gdy Iwan Wasiliewicz Gudowicz (nawiasem, fascynująca postać, nawet jeśli nie z nam miłej armii) zdobywał w czerwcu 1791 roku Anapę brawurowym szturmem, 7 tys. żołnierzy przeciwko dwukrotnie liczniejszym obrońcom, nie był jeszcze marszałkiem polnym, jego ówczesna  szarża to генерал-аншеф (général en chef).