Bój o powrót do Polski prowadziłem od wczesnej wiosny 1956 do późnej jesieni tegoż roku. Miał on przebieg iście dramatyczny [...]

W czwartym tomie wspomnień Bolesława Gleichgewichta (przygotowywanym do przedstawienia w Sieci) opowiada on jak osaczała go niewiara, że zdoła jeszcze kiedyś zobaczyć swą rodzinną Warszawę,  ale chęć powrotu była – jak opowiada w zacytowanym tu urywku rozmowy z Wiesią Bahyrycz - Kroczyńską – silniejsza niż rzeczywistość. I mając już rosyjską żonę i dwójkę urodzonych na Ukrainie dzieci, wrócił.

Przedwczoraj opowiedział mi jak to było, że nadzieja odżyła. Smucił się, że nie zdołał pojechać do Warszawy na pogrzeb Haliny Heryng – to właśnie jej, poznanej w Pierwomajsku, zawdzięczał wspaniałą wieść, że ZSRR znowu przyzwalał na wyjazd Polaków. Tych, którzy jakoś dowiedzieli się o tym. I przebili się przez wszystkie utrudnienia, w tworzeniu których tamten kraj był specjalistą.

W opisach osób u  B.G. łatwiej pojawiają się słowa ciepłe niż deprecjujące, ale bardzo rzadko słyszę, by mówił o kimś z taką powagą i takim szacunkiem jak o Halinie Heryng. Podobnie mówił o Rucie Czaplińskiej, sekretarce Hugona Steinhausa. Ale o Halinie Heryng użył wyrażenia „prawdziwa święta”.

Była o rok od niego młodsza. Zdumiewające jak niektórzy ludzie wiążą nas z historią pozornie bardzo odległą. Jej ojciec, wielkiej klasy uczony i działacz społeczny (zestawianie go z Ludwikiem Krzywickim nie jest przesadą, to ta sama klasa myślicieli socjalistycznych) urodził się w roku 1854.

Jej brat Jerzy, syn Zygmunta z pierwszego małżeństwa, był dużo starszy od niej, był urodzony w 1886 roku. Znany pod pseudonimem Jerzy Ryng. W przemyśleniach społecznych poszedł na lewo dalej niż ojciec, był ideowym komunistą. I skończył życie tak jak wielu ideowych komunistów. Miejsce i data śmierci – Moskwa 1938 rok.

Wikipedia mówi, że Halina Heryng miała już w rodzinie wzór medycznej kariery, jej stryj Teodor Heryng to „znany lekarz i laryngolog warszawski”. Imponuje zwrot z nekrologu opisujący jej życie: „Lekarz-internista. [...] Od 1941 do 2000 nieprzerwanie czynna zawodowo”. Trzeba mieć dużo zdrowia, by tyle lat dbać o zdrowie innych.

Niewiele o niej widzę w Sieci. Może ktoś z jej bliskich  napisze o niej wspomnienie? Może jacyś studenci niedawnej historii Polski poświęcą jej losom esej? Czas, byśmy przywykli do opowiadania sobie o wielkich ludziach, którzy byli wśród nas i swoim istnieniem, swoim moralnym wpływem polepszali nasze społeczeństwo.