Potrwało to nieprzyzwoicie długo, ale wreszcie zrozumiałem czemu te masy amerykańskich artystów i nieartystów opadły kiedyś Paryż. Liaquat Ahmed, Lords of Finance, The Bankers Who Broke the World, str.256.

Od utworzenia swej republiki, Amerykanie byli rozkochani we Francji, a szczególnie w Paryżu. We wczesnych latach dwudziestych, gdy frank był wart jedną czwartą tego, co przed wojną, romans znienacka stał się dostępny dla Amerykanów mających kilkaset dolarów do wydania. Bilet w klasie turystycznej przez Atlantyk mógł być nabyty za zaledwie $80, a koszt życia we Francji był zdumiewająco niski dla posiadających dolary. W roku 1926 oceniano, że w Paryżu żyło czterdzieści pięć tysięcy Amerykanów i każdego lata dodatkowych dwieście tysięcy turystów pojawiało się, by cieszyć się kombinacją kultury, stylowego sposobu bycia i pikantnego życia nocnego, które już wówczas uczyniło Paryż najbardziej w świecie odwiedzanym miastem.

Dodałbym do tego ogląd Francji amerykańskim okiem nasunięty lekturą klasyka Only Yesterday Fredericka Allena: miliony młodych ludzi ze Stanów, którzy wojowali w Europie i przeżyli to, zapamiętywali obraz świata seksualnie wyzwolonego i pociągającego, co wcale nie musiało być prawdą, ale przy płytkich a szybkich kontaktach oddalonych kultur liczą się pozory, a ich interpretacja zależy od chwilowych potrzeb i pożądań.

Co nieźle pamiętamy z afery z pisarstwem pana Marcina Kydryńskiego, któremu 12letnie dziewczynki afrykańskie były uwodzicielkami i boginiami szybkiej miłości.