Zastanawiam się, czy w ogóle może być inaczej. Współcześni, nawet jeżeli przez chwilę czy chwilami uświadamiają sobie stratę, mają przecież własne, długie - i z wiekiem wciąż się wydłużające - prywatne i publiczne listy nieobecności. Po prostu nie są w stanie zbyt długo i wydajnie poświęcać myśli każdemu z tej listy. Nie mówiąc już o tym, że większość ich czasu i uwagi pochłania szarpanie się z dniem bieżącym, co dość naturalne i raczej trudne do zmiany. ;)
A historia raczej nie tyle zauważa brak pewnych ludzi czy idei, co składa hołd tym już wyselekcjonowanym. Jej łatwiej, bo taka lista po przesianiu jest krótsza, no i mniej osobista.