W 1993 roku pojawiło się piąte wydanie „Street Corner Society”. Nie było zwykłym przedrukiem, bo z okazji 50lecia opublikowania książki pojawiły się dodatki: w pierwszym William Foote Whyte opowiada o historii swoich socjologicznych badań, a w drugim Angelo Orlandella opisuje swoją przemianę pod wpływem Whyte'a z młodego bandziora w uniwersyteckiego socjologa.

O książce i aneksach niezadługo będzie tu więcej, dziś chcę zacytować metodologiczne refleksje autora o różnicach między teorią praktyki a praktyką teorii. 22letni Whyte, student Uniwersytetu Harvarda, już wie, że chce badać bostoński slums zamieszkały przez emigrantów włoskiego pochodzenia, ale jeszcze nie wie jak zacząć.

W tym okresie poznałem na uniwersytecie młodego profesora ekonomii, który zaimponował mi wiarą w siebie i znajomością Eastern City. Miał kontakty z Ośrodkiem Społecznym i beztrosko opowiadał o swych związkach z twardzielami z owej dzielnicy, tak mężczyznami jak kobietami. Opowiadał też jak wielokrotnie wchodził do okolicznych barów, poznawał jakąś dziewczynę, stawiał jej drinka i zachęcał ją do opowiedzenia historii jej życia. Zapewniał, że napotkane w ten sposób kobiety ceniły sobie takie okazje i że nie było tam żadnych dodatkowych wymogów.

To podejście wydawało mi się tak wiarogodne jak wszelkie inne, które potrafiłem wymyślić. Postanowiłem je wypróbować. Wybrałem Regal Hotel, mieszczący się prawie na końcu Cornerville. Z lekkim niepokojem wspiąłem się na piętro gdzie był bar i rozglądnąłem się wokół. Znalazłem się w sytuacji nie przewidzianej przez mego doradcę. W istocie, były tam kobiety, ale żadna z nich nie była samotna. Niektóre były w towarzystwie mężczyzny, i były dwie czy trzy pary kobiet. Szybko oceniłem sytuację. Nie miałem zaufania do mojej umiejętności wybrania właściwej kobiety i nie wydawało mi się rozsądne radzić sobie z dwoma jednocześnie. Ale nie chciałem poddać się bez walki. Ponownie rozejrzałem się dookoła i dostrzegłem trio: mężczyznę z dwoma kobietami. Uświadomiłem sobie, że nie był to właściwy rozkład kobiet i że mógłbym go poprawić. Zbliżyłem się do grupy ze wstępem brzmiącym mniej więcej tak: „Przepraszam, czy pozwolicie, że się do was przyłączę?” Nastąpiła chwila milczenia, w której mężczyzna badał mnie wzrokiem. I zaoferował się, że zrzuci mnie na dół po schodach. Zapewniłem go, że nie było to koniecznie i dowiodłem tego opuszczając lokal bez żadnej pomocy.