Dowcipy oparte na specyfice języka matematyki to zgaga, która skręca mi rysy twarzy i układ kiszek. To coś prawie tak śmiesznego jak dowcipy księgowych i jedynie dwusetny dowcip o blondynkach zbliża się do ich urody. Matematyczne pisma niekiedy drukują w tym języku poezje i facecje i może to odrzucić od matematyki nawet tapira, który słynie z grubej skóry.

Dlatego coś delikatnego czy zabawnego czy niewymuszonego w tym stylu zaskakuje i cieszy. Na ogół zdarza się to zupełnie przypadkiem – jak kiedyś na referacie Witka Więsława, gdy zawahał się przy zapisywaniu dokładnej daty jakiegoś zdarzenia i efekt w postaci roku 19134 szczerze ucieszył całą salę. Ale takie zdarzenia są rzadkie.

Matematycznych zegarów wyprodukowano nadmiar i są to zazwyczaj dowcipy tak lekkie jak kowadło z serii filmów Tom and Jerry. Jakim więc był dla mnie zaskoczeniem ten zegar, otrzymany niedawno:

– jakość wykonania współgra z matematycznym uśmiechem. I jest pretekstem do niezłych ćwiczeń: co wiąże godzinę 2 i 7? 12 z taksówkami? 3 i 11? Prawdę mówiąc, nie wiem o co chodzi z godziną 1, ale jeśli to okaże się proste, to wymażę stąd to wyznanie i zaprzeczę, by kiedykolwiek stało tutaj.

I przypomniałem sobie grupę muzyczną śpiewającą o teorii grup, a dostałem tę linkę prawie rok temu od vierablu. Ona zawsze odkrywała najdziwniejsze rzeczy z lekkością motylka. Już wtedy tichy zachęcał mnie do rozpropagowania tej śpiewanej poezji (jakość warstwy słownej jest wybroniona wykonaniem utworu a cappella), ale brakowało mi kontekstu. A teraz jest, ten śpiew rymuje się świetnie z zegarem. Więc z przyjemnością pokazuję, że czasami i matematyczne żarciki mają swój urok.