Uff. A już myślałam, że tylko ja jedna nie poznałam się na tym dziele. Od razu mi lepiej, jak się okazuje, że się nie poznałam razem z Andsolem ;))

A poważnie: ta książka jest ilustracją dziwnego zjawiska, które ma miejsce w kraju nad Wisłą - jak się raz zostało gwiazdą (literatury, kina, piosenki ...), jest się nią do zgonu, choćby nie wiem co. I kolejne występy są wspaniałe z założenia, nadania, gwiazdorskiego blasku i koniec.

beatrix, o, jakie miłe towarzystwo.

Rysiu, próbowałeś wyłożyć portmonetkę od wewnątrz pijawkami? Przed każdym zakupem człowiek solidnie się zastanowi.

Dżerziego jeszcze nie znam, ale ogólnie problem z Głowackim, jak mi się wydaje, polega na tym, że jego od początku włożono do niewłaściwej szuflady. To jest facet, który potrafi pisać znakomitą literaturę pociągową (teraz to już może nawet samolotową) dla tych, którzy nie przepadają za Grocholą. Jest świetnym stylistą, ma wciągające poczucie humoru i zmysł ironii, umie sprzedawać smakowite plotki z łobuzerskim wdziękiem. Tu i ówdzie błyska jakimś celnym spostrzeżeniem, co daje czytelnikowi miłe poczucie, że nawet w doborze lektur lekkich, łatwych i przyjemnych zachowuje pewien poziom... Do samolotu po prostu cudo.
Ja Głowackiego trzymam w tej samolotowej szufladzie i w związku z tym nie mam do niego pretensji. A jak ktoś spodziewa się i oczekuje od niego czegoś więcej, to sam sobie winien. ;)

nameste: no tak... bardziej bym się spodziewał posiadania 95% genów wiewiórki niż podobnej opinii z Kazią. Nie przesadziła, nie skandalizowała - czy normalnieje?

Bobiku, myślisz, że on mi nie zwróci kosztów własnych ani czasu?

telemach: sobie myślę... część dawnego uroku Głowackiego biegała w tym samym pasie co krasnale Majora. Nawet milicjantów to bawiło, uczepić się nie bardzo było czego, a lud i tak wiedział jakiego świata dotyczą opisywane absurdy. Ale gdy uroda złośliwie podawanych aluzji zanikła, zostały tylko plotki.

Nie będzie długa, bo też...

Jak mawiał Czechow, zwięzłość to siostra talentu.

Ja się przyznałem do tego, że Dżerziego nie czytałem, jeszcze zanim nastąpiło wywoływanie do tablicy. W związku z tym nie pisałem o tej książce, tylko o Głowackim ogólnie. Czy to mnie czyni mniej, czy bardziej dostojnym i salonowym?
Odpowiedź na to pytanie jest dla mnie istotna, bo pozwoliłaby mi zająć właściwe stanowisko wobec powtarzających się prób odesłania mnie do budy przez określone kręgi.

No to mam czytać czy nie czytać?!

nawiasem i dla ułatwienia - ktoś kiedyś powiedział " jeśli książki nie chce się przeczytać po raz drugi, to nie warto było jej czytać w ogóle"

Andsolu, to Ty nie dostajesz maili czy komentarzy, w których życzliwi wyjaśniają Ci prostymi, żołnierskimi słowami, kim jesteś i gdzie Twoje miejsce?
Ja myślałem, że w blogosferze to taki przyjęty zwyczaj i że każdy dostaje. Ale jeżeli jednak nie każdy, to chyba się zacznę czuć wyróżniony. :-))

andsol: " tak między nami, prymitywnymi chamami, to za jednym posiedzeniem tę potrawę także się wydala. I w braku śladów po niej, libo w głowie, libo w organizmie, właśnie kłopot. "

No, to juz zalezy od trawienia. Osobnicze znaczy, jest.