Pascal Bruckner, fancuski filozof, napisał całą książkę o szczęściu: „Wieczna euforia” już 11 lat temu – nie, to nie jest podręcznik samopomocy, a analiza filozoficzna trendów naszej cywilizacji. Jego krótki esej Skazani na radość (przełożony tu na angielski) jest dobrą próbką jego werwy i klarowności idei. Dwa poniżej przedstawione urywki nieźle to przedstawiają.

Osiemnasty wiek ujrzał rozwój nowych technik, które poprawiły produkcję rolną; zobaczył też pojawienie się nowych leków – w szczególności alkaloidów i kwasu salicylowego, poprzednika aspiryny,  której  którego własności lecznicze i znieczuleniowe czyniły cudy. Znienacka, ten świat nie był już dłużej skazany na pozostanie doliną łez; człowiek miał moc zmniejszania głodu, polepszania zdrowia i większego panowania nad przyszłością. Ludzie przestawali słuchać tych, którzy usprawiedliwiali cierpienia jako wolę Boską. Jeśli wchłonięcie paru substancji przynosiło cierpiącemu ulgę, nie było potrzeby dla poprawienia samopoczucia wdawać się w modlitwę.

[...]

Po Rewolucji amerykańskiej i francuskiej (z których ta pierwsza wpisała pogoń za szczęściem do swego podstawowego dokumentu), prawo do przyzwoitego życia i uprzywilejowany status przyjemności stanęły na porządku dnia postępowych ruchów w Europie. Prawdą jest, że na początku dwudziestego wieku bolszewicy zaskakująco zrehabilitowali chrześcijański ideał poświęcenia skłaniając proletariat do walki i pracy aż do wielkiego nadejścia Rewolucji...