Obrót akcji, wniesiony u telemacha interwencją Bobika przy pomocy frazy Był to jeden z tych brzemiennych w skutki momentów, kiedy mogło nastąpić Cokolwiek... przypomniał mi coś prawie z zaświatów. Działo się to nieprzyzwoicie dawno temu. Tak na poważnie, to był sobie wielkiej klasy pedagog, Zbigniew Czarnuch. W harcerstwie wprowadził pewne idee, które dziś są oczywistymi, ale kiedyś nie były: trzeba działać tam, gdzie dzieci mieszkają i współpracując z rodzicami. I stawiać tak na rozwój umysłowy i artystyczny jak i na umiejętności rzemieślnicze. W owej grupie równie łatwo składano z kawałków samochód, sztukę teatralną i dyskusję na skomplikowane tematy. Może ktoś pamięta z tv Teatr Cudaków?

Ok, Zbigniew Czarnuch jest sobie nadal, ale od lat w zupełnie innej roli, człowieka zbliżającego dwie nacje mające związki z Marchią Brandenburską et al. czyli z Ziemiami Odzyskanymi – i różne nagrody za to dostaje. A że nadal potrzeby własne u niego prawie nie istnieją, część pieniędzy postanowił spożytkować na odzyskanie pamięci dokonań drużyny Makusynów, w tym także wspomnień o rekonstrukcji zamku von Schöneichów w Siedlisku (zniszczonego przez Armię Czerwoną upojoną zwycięstwem i tam odkrytą piwniczką). A przy rekonstrukcji była też gazetka, a przy gazetce i ja. Ducha Campanelli, wywoływanego przez Czarnucha, raczej nie pobudzałem, bo tak do Państwa Słońca jak i do wszyskich utopii miałem podejrzliwe nastawienie, ale tak w ogóle, duch tam śmigał gdzie chciał. Grupę redagującą nibyCodziennik Państwa Słońca przypomniałem kiedyś w Sieci, teraz wykorzystam istniejące od niedawna jego pdf-y, zrobione z materiałów zeskanowanych z niebiańską cierpliwością przez Makucórę Angelę (nawiasem, świetnie robi strony www, gdyby ktoś potrzebował, przekażę kontakt).

Zresztą, to jedyna okazja, by pochwalić się ową powieścią. Był mój tekst, ilustracje Jurka Czerniawskiego, czasami wersja tylko malowana:

czasami tylko tekstowa:

a czasami mieszana, jak tu

albo tu:

And so it goes.