Coś z tym trzeba będzie zrobić. Ale zacznijmy od ampułek. „O ile rozporządzamy szkłem typu francuskiego to jest ampułkami zaopatrzonemi z obu stron otworami wtedy używamy przyrządu J. Paillarda.”

Potem zerkam na sekcję „Wyjaławianie środków leczniczych częściej stosowanych podskórnie” i widzę, że w porównaniu z tekstami dzisiejszymi:

ten mój radzi sobie całkiem sensownie:

Idźmy na koniuszek, żeby przybliżyć proweniencję tych stron:

Szkoda, że nie mam więcej cierpliwości i miłości do „okrągłych liczb”, bo gdybym pokazał to za rok, byłoby jak raz stulecie wydania książki przez Wydawnictwo apteki E.GESSNERA w Warszawie.

Zaczęło się to przed rokiem, gdy mego agenta od ubezpieczenia samochodowego, z którym gawędziłem od paru lat o niczym, wziąłem na spytki czemu z jego nazwiskiem choćby „dzień dobry” nie umie powiedzieć po polsku. Więc opowiedział o pradziadku, o badaniach nad roślinami, które go sprowadziły do Brazylii i o książce, którą napisał po rosyjsku. Dużo było nalegania, bym mógł tę książkę ujrzeć – i okazało się, że ten rosyjski jest raczej polski. A książka lekarza Tadeusza Danielewicza nazywa się Sterylizacya.

Badania pamięci wśród członków rodu brazylijskiego Danielewiczów są w toku, w tej chwili tyle wiem: lekarz, owdowiał (bez dzieci) właśnie ze sto lat temu, zupełnie zniechęcony do życia w Warszawie bez nikogo bliskiego, postanowił jechać do Brazylii, by badać rośliny lecznicze. Chyba było to wkrótce po wydaniu książki w 1912 roku, bo w Brazylii poznaje Hiszpankę i w roku 1914 rodzi się ich syn. Gdy dorośnie, zostanie farmaceutą...

Moment nieco dziwny, nieco niemiły. Szperając w Sieci odnajduję w Amazonii jakiegoś Danielewicza, zajmującego się tam fotografowaniem roślin. Pytam Luiza czy to ich rodzina. Po paru tygodniach mam odpowiedź: ciocia mówiła, że nie, bo tam są jacyś Żydzi, którzy przyjęli nazwisko Danielewiczów i to nie są żadni krewni. Cóż, jeśli połączyć to z jej poprzednimi informacjami (że rodzina miała rosyjskie nazwisko Danielewski, ale przemianowali się na polskie Danielewicz... ech, ta ich rodzinna wiedza o polskich i rosyjskich nazwiskach) widać, że być może niczego się nie dowiem, bo Brazylia nie jest miejscem gdzie kultywuje się genealogie i wspomnienia rodzinne i często informacje są takim właśnie miszmaszem.

Ale mam skserowaną książkę i gdyby nie te formułki chemiczne, łatwo by się zrobiło OCR, ale może dotrę do oryginału i zrobię lepsze kopie i zostawię w Sieci, bo chyba warto... Jak myślisz?