Moralitet na 33 strony (ważka to liczba w historii Zachodniej Myśli) sprawnie używa narzędzi prozy XX wieku,  wprowadzając cztery postacie, walczące o duszę Młodego Człowieka, symbolizującego Młodego Człowieka. W istocie, o duszę walczą tylko dwie, bo tylko dwie posiadanie duszy ujawniają. Dwie inne są bezduszne i materialistycznie ukierunkowane.

Italiki to cytaty z eseju.

Oto krótki opis postaci: Joachim działacz umiarkowanej partii politycznej, Józef znany przemysłowiec, wydawca, właściciel agencji reklamowej ...

Ostrzeżenie: ten opis ważny jest na stronach 7-12. Począwszy od umieszczonego na dole strony 12 zwrotu

Józef wytłumaczył właśnie Joachimowi pomysł reklamowy, jaki przetestował na Eryku, a Józef poczuł się oburzony

następuje wymiana osobowości bohaterów (tego nawet Joyce nie wymyślił) i od strony 13 cynicznym i niewierzącym właścicielem agencji jest Joachim, natomiast moralnym i bogobojnym działaczem jest Józef.

... Ojciec Jan kwestarz z klasztoru teatynów, zbierający datki na utrzymanie domu dla samotnych matek oraz Nieznajomy, seksuolog, pisze w rubryce „Seks bez tajemnic” w piśmie dla dziewcząt „Barbidonna” – dowiadujemy się wnet, że niedawno ogłosił konkurs (dla dziewcząt, rzecz jasna) „Szukamy orgazmu”.

Józef (dawny Joachim) swe głęboko słuszne postawy popiera cytatami wraz z odnośnikami, przetwarzając literacki utwór w rozprawę naukową.  Sam autor wyjaśnia we wstępie, że wszystkie zgromadzone tu teksty powstały w duchowej przestrzeni wielkiego pontyfikatu. Ale pewna postać, która pięknie mówi o obietnicy zmartwychwstania ciał: „Podejrzewam, że nawet niewierzący musi wierzyć w to, że zmartwychwstajemy ciągle” przeżyła pontyfikat i choć w tej książce z 2007 roku jest dumnie przedstawiona: „wielki człowiek kina”, „postać ze szczytu elit europejskich”, czyli senator Krzysztof Piesiewicz, do drugiego wydania raczej nie dotrwa, z powodu tego proszku i sukienki, rytualnie nakładanej przy proszku zażywaniu. Pisarski pech czyli źle obstawiony osioł.

Sprawa jest jasna. Joachim z agencji reklamowej psuje młodych chłopców, przez co oni są popsuci. Józef zarzuca jemu oraz Nieznajomemu czyli seksuologowi, że mają „syndrom sutenera”. Choć zarzut ten pada DZIESIĘĆ razy, oskarżeni nie bronią się, bo oczywiście uznają swoją winę. No bo są po stronie pewnego znakomitego politologa, który broni także łatwych rozwodów, gejowskiej definicji małżeństwa, sex-shopów na każdym osiedlu.

(nie)Moralność Joachima ujawniają zarzuty Józefa: Religia i Kościół przeszkadzają ci w interesach swymi kanonami moralnymi [...] kiedy porzuciłeś Annę i dzieci, kiedy wziąłeś sobie drugą, młodszą żonę, znikłeś. Kościół zaczął ci przeszkadzać, bo sumienie mówiło ci niemiłe rzeczy.

W tym stanie rzeczy zdumiewa jak bardzo Józef jest tolerancyjny: Nie jest przecież tak, że wszyscy, którzy nie czują się Kościołem, muszą żyć w cieniu „syndromu sutenera”. Jest wielu twórczych, dobrych, nastawionych prospołecznie i rozumnych ludzi, którzy z różnych przyczyn są niewierzący.

A świat mógłby być taki piękny. Gdyby Eryk, Młody Człowiek, symbolizujący Młodego Człowieka, nie był psuty reklamami dyszącymi seksem, nie wdawałby się w pornografię i narkotyki i nie szukałby prostytutek w Złej Dzielnicy. A Zła Dzielnica przyjęłaby imię Parku JPII. Gdyby seksuolog nie uczył dziewcząt szukania orgazmu, one nie stawałyby się samotnymi matkami. I miałyby rodziny. A jak poucza Ojciec Jan rodzina to miejsce, w którym młodym przekazywana jest tradycja rodzinna i narodowa, wartości kultury, dobre obyczaje, a także to, co jest wiarą, życiem przez Chrystusa i ku Chrystusowi. To On otwiera nieśmiertelność, nie trwanie genów gatunku.

W końcowych scenach Ojciec Jan ze swoją brzęczącą drobnymi monetami puszką przystanął na skraju skweru, czasem coś dostaje. W tym momencie co bardziej cyniczny czytelnik, a szczególnie taki z „syndromem sutenera” zamienia się w żonę Lota i osłupiały liczy jak długo dom dla samotnych matek utrzymają drobne monety Ojca Jana. W tym czasie obok skwerku przechodzą wyżej wymienione ciesząc się, że po odebraniu dziecka w szkole nie muszą odbierać pijanego męża w knajpie. Wzruszające atrybuty XIX wieku (samotna matka, nieszczęście, ksiądz ze skarbonką) bardzo uwspółcześniają opowieść.

Operacyjnie przesłanie Ojca Jana o życiu seksualnym (Pornografia nie zastępuje życia płciowego, ona je psuje. Kluczowym słowem jest tu godność) nie jest proste. Myślę, że gdybym moje średnie męskie uroki dopełniał w życiu godnością zamiast radością istnienia, panie by mnie szybko wymieniały na kogoś z bardziej pikantnym nadzieniem i spędzałbym życie w celibacie. Ale może o to mu chodzi.

A owa umiarkowana partia polityczna Józefa wygląda na Ligę Polskich Rodzin.

Piotr Wojciechowski, Café Navarra, pierwszy esej noszącego ten sam tytuł tomiku i stanowiący jego 20%. Biblioteka Więzi, Warszawa, 2007.