W zasadzie było rozbawienie przekonaniami jakiegoś komentatora na odwiedzanym przeze mnie a sympatycznym blogu, dotyczące płacenia (a najchętniej: niepłacenia) podatków i ochrony bogatych, bo bogaty „inwestuje, żeby WSZYSCY mieli lepiej” i oczywiście w gościnie nie wygadywałbym takich rzeczy, bo tam są młodzi i być może religijni ludzie i po co sprawiać im przykrość, ale pomyślałem sobie, że osobą (prawną) cholernie bogatą i nie płacącą podatków jest KK, ale nawet w żartach nie słyszałem, by ktoś mówił, że on inwestuje dla dobra wszystkich. Chyba że wiecznego, ale takie dobro to ja wszystkim i na zawsze gwarantuję za pół ceny.

Ale potem pomyślałem, że od KK jeszcze gorsze są banki. I skojarzyło się to z wyszukiwaniem w Sieci Davida Eisenbuda, dużej klasy amerykańskiego matematyka (dowiedziałem się przy okazji, że jego ojciec, współpracownik Eugene Wignera, zamierzał kiedyś ułożyć słownik „English to Erdős and Erdős to English”) gdy historia innego pana o tym nazwisku pokazała, że to nie tylko szwajcarskie czy brytyjskie banki bardzo się przywiązały do pieniędzy ludzi, którzy zginęli w Zagładzie. No więc banki też dbają o dobro wszystkich.

Kto czyta po angielsku, nie potrzebuje mojego pośrednictwa. A dla innych oraz dla zagonionych krótka relacja o tekście idzie tak:

Był sobie przed wojną w Poniewieżu na Litwie znany lekarz dr Chaim Ben Zion Eisenbud. I w roku 1936 pojechał na naukową konferencję do Palestyny a tam otworzył konto w Anglo-Palestyńskim Banku. Aż do wybuchu wojny deponował tam pieniądze. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej był wśród 7 tysięcy Żydów z Poniewieża zaprowadzonych do lasu i rozstrzelanych. Jego dwaj synowie, Eliezer i Michael, uciekli do Rosji i przeżyli jako żołnierze.

Starali się odzyskać pieniądze ojca od lat 70-tych zeszłego stulecia, bowiem w roku 1973 Eliezer, a w 1979 Michael (urodzony w 1923) wyemigrowali do Izraela. W międzyczasie bank zmienił nazwę na Bank Leumi i twierdził, że pieniądze się zdewaluowały i depozyty nie były już nic warte. Ale gdy wreszcie bracia przekazali sprawę Komisji Knesetu zajmującej się tysiącami podobnych spraw, pieniądze magicznie się zrewaloryzowały i bracia dostali w 2008 roku równoważnik mniej więcej 70 tys. dolarów i pozostałe 30% funduszów mają dostać kiedyś. A Komisja odkryła posiadłości banku warte koło 200 milionów dolarów, i inni spadkobiercy z wielkim trudem dochodzą swoich praw, bo jak wiadomo na wszystko trzeba mieć dowody, za wyjątkiem dowodu na to, że ma się prawo posiadać pieniądze ludzie, którzy gdzieś zanikli. I to jest drobny przyczynek do sprawy bogatych ludzi, którzy inwestują, aby wszyscy mieli lepiej.

A wiara w zacność bogatych ludzi nie jest niczym ani nowym ani zaskakującym. Zawsze była zalecana wiara w nadziemskie walory ludzi posiadających władzę. Kiedyś byli to książęta, biskupi, magnaci... Z książąt pozostały tylko nieprzeliczone dowody pochodzenia w prostej linii od nich (nikt, cholera, nie chce pochodzić od niemieckich mieszczan ani od białoruskich chłopów), z biskupów mamy, niestety, coraz więcej bzdurnych oświadczeń, odbierających wiarę w ich nieludzko dobre intencje, a naukowcy tu nie przydadzą się, bo jak takiego zapytać czy ma dobre intencje, zacznie się zastanawiać nad definicją dobra oraz nad konsekwencjami rozwoju nauki. Zostaje więc wiara w szlachetność ludzi bogatych – i pochodząca z niej wiara w toto-lotka.