Sporo lat temu zaskoczył mnie tytuł artykułu mówiącego o iloczynie wewnętrznym w bardzo dziwnym zbiorze – okręgów. Gdy zrozumiałem w czym rzecz, natychmiast włączyłem to do bajek opowiadanych na wykładzie z algebry liniowej, bo sprawa zaskakiwała studentów nie mniej niż zaskoczyła  pierwotnie mnie: o przesłynnych wektorach mających długość ujemną czy też zerową mogłem mówić nie zająknąwszy się nawet na temat czasoprzestrzeni czy stożka światła. To wszystko pojawiało się przy myśleniu o okręgach na płaszczyźnie.

Na początku tego wieku temat wrócił do łask wydawców, bo paru matematyków powiązało go z problemem „całujących się sfer”. W pewnym momencie do problemu dobrał się Jurek Kocik – prawdę mówiąc nie pamiętam czy punktem wejścia dla niego było odkrywanie w najbardziej niespodziewanych miejscach złotego podziału czy też całkiem nowe idee o klasycznym problemie stycznych okręgów Apoloniusza. I miał parę ładnych wyników, wiążących to wszystko – na dodatek – z zaskakującymi ciągami liczb całkowitych.

Część tych wyników, dostępniejszych dla niezaawansowanego czytelnika, posłał do jednego z pism MAA i właśnie dostałem grudniowe wydanie pisma z rysunkiem na okładce nawiązującym do artykułu Jurka:

Adres strony Jurka jest w zakładkach, na jego stronie są dane pocztowe, z pewnością wyśle on zainteresowanym kopię elektroniczną artykułu.

A teraz muszę przejść do delikatnej sprawy związanej z tą informacją. Nie zamierzam zaprzeczać akuratności wieści, rozgłoszonej właśnie przez Wikileaks, że dostałem od Jurka prezent w formie książki, ale zaręczam, że wiązanie tych dwóch zjawisk jest intrygą polityczną i działaniem w niepoprawnym kierunku strzałki czasu. Cała prawda bowiem wygląda następująco.

Egzemplarz Mathematics Magazine znalazłem dziś przed południem na poczcie uniwersyteckiej. Natychmiast postanowiłem powiadomić o tym na blogu zainteresowanych i tych, którzy zainteresować się tym mogą – czyli wszystkich, wyłączając ponure typy z Korei Płn. i paru dyktatorów, którym złoty podział i iloczyny wewnętrzne są obojętne. A po powrocie do domu, koło godz. 16:00 listonosz dostarczył mi kopertę z prezentem od Jurka. Więc nie jestem prezentacyjnie zmotywowanym recenzentem i nie chcę być kojarzony z kimś jak ten pan z dyskusji na blogu Co w duszy gra. Gdyby artykuł Jurka nie podobał mi się, jasno bym to powiedział, z tym większą przyjemnością, że on często mi takie rzeczy wygaduje.

A z tym prezentem to było tak, że kiedyś rozmowa zeszła na uwagi Pawła Wimmera i Jurek spytał mnie skąd go znam. Powiedziałem, że pierwszy bezpośredni kontakt był gdy pisałem (na moje szczęście dobrze) o książce Tomasza Mirkowicza Pielgrzymka do Świętej Ziemi Egiptu i Paweł odezwał się komentarzem – ujawnił, że Tomasz był z jego rodziny. Gdy to powiedziałem, Jurek zanikł a pod dwóch minutach wrócił z informacją, że w Chicago jest księgarnia z Lekcją geografii Mirkowicza, kolekcją lipogramów w postaci zupełnie normalnych opowiadań – i spytał mnie czy chcę egzemplarz. Odpowiedziałem jak musiałem odpowiedzieć, że nie chcę (pomyśl tylko o cenie polskiej książki w Stanach! I kosztach jej wysyłki do Brazylii) ale widać nie dopracowałem tonu zdecydowanie męsko-zaprzeczającego, bo mija parę tygodni i wchodzi listonosz i... aha, resztę już wszyscy znają. Piszę o artykule Jurka, ale wcale nie dlatego.

No więc bardzo dziękuję. Czy zgrabny czerwony Porsche byłby stosownym rewanżem?