Prawie zupełnie jak u Dąbrowskiej (Ludzie, uciekajta! Doktory jadą z Kalińca!).

Ze dwa lata temu babcia mi taką historię opowiadała - jest tam regionalny doktor czyli lekarz rodzinny który pracując na biednym podkarpaciu często widzi pustki w kasie. W takich przypadkach doktor wsiada w samochód i zaczyna odwiedzać swoich co bardziej schorowanych pacjentów (wizyta doktora - min 50 PLN). Wtedy to starowinki zamykają chałupy, gaszą światło i dzwonią po sąsiadkach żeby sie chowały bo doktor jedzie.

Czyli zaoszczędziłem czas; czy to znaczy, że pewnych autorów nieczytanie przedłuża życie?

sarna: Problem w tym, że z jednej strony obwieszczasz, że nic tej pani nie czytałeś

Niby gdzie?

Na przyszłość po trzykroć obiecuję czytać trzykrotnie zanim napiszę cokolwiek.
Miłego wieczoru i lektury M. Dabrowskiej. Wg mnie warto poznać :)

Nie sądziłam, że coś takiego kiedykolwiek powiem, ale zaimponowałeś mi owymi 8 niedostatecznymi. Te radosne olewanie troszkę przywodzi mi na myśl podobieństwo do unikania jadących doktorów, ale widać wyszło Ci to na zdrowie.

Takie niedopowiedzenia rozpalają tylko babską ciekawość więc albo powiedz albo się nie drocz ;)

nameste, andsol: podaję za źródłem banalnym, ale to tytułem wstępu: "[Dąbrowska] celowała zwłaszcza w narracji epickiej i analizie psychiki kobiecej oraz w opisach środowiska średniej inteligencji polskiej". Panowie, nie wierzę własnym oczom, Wy próbujecie wykpić się anegdotką o unikaniu szkolnych lektur? Rozumiem Nameste, że podobało mu się tylko jedno z jej twórczości, jego prawo, jak też Andsola - że jeszcze niczego nie czytał z Dąbrowskiej (o ile to nie kokieteria). Ale żeby tak w czambuł, jednym słowem odsyłać Biedaczkę w niebyt czytelniczy. Nie mówię, że Noce i Dnie, ale chociaż, że Dzienniki... interesujące. Faktem jest, że przemawia przeze mnie maniczka historii społecznej etc., a nie Post-Maturzystka i Post-Licealistka... Słowem, Panowie, dziś nie przekonaliście mnie... A przy okazji pozdrawiam znad papierzysk :)

Kabirio, jeśli we mnie ona celowała, to nie trafiła. Czytałem bardzo dużo (od 16 roku życia w trzech językach), ale to, co mnie a nie szkołę interesowało. Więcej powiem, zamieszczenie czegoś wśród szkolnych lektur było dla mnie rzuceniem poważnych wątpliwości na sensowność wskazówki. Wiem ile bym zyskał czytając Mickiewicza (oj, ta ballada częstochowska pani zabiła pana mnie też dobiła i rzutowała na resztę), Słowackiego i Wyspiańskiego i wcale nie bronię sensowności czytania J.I. Kraszewskiego, ale na przykład przeczytanie I tomu Kapitału, esejów L. Krzywickiego i wszystkiego B. Russella, co z przedwojennych wydań znalazłem na półkach mojego znajomego, źle mi nie zrobiło.

sarno, ależ jakie niedopowiedzenia? Wszystko mówię tzw. otwartym tekstem (przepraszam, nie wiem co to znaczy, ale brzmi tak ładnie, że się nie oparłem). Nie lubiłem szkolnej geografii, matematyki, biologii i kupy innych rzeczy, więc olewałem. Intensywnie wdawałem się w rosyjski, angielski, historię ruchów społecznych i teorię otwarć szachowych. Przez przekorę grałem białymi orangutanem czyli otwarciem polskim, a czarnymi Caro-Kann. Znałem wszelkie dostępne relacje o żeglowaniu samotnym dookoła świata. Na konkursie recytowałem prozę Wolfe'a (z Nie ma powrotu) i potrafiłbym Steinbecka czy Chestertona. Każdy wtedy ratował siebie przed zalewem bzdur na swój sposób i po trosze mi się to udało. A że obroniłem się przy okazji i od paru dobrych rzeczy, za późno, by nad tym ubolewać.

Gdyby trzeba było, poprawię się. Jeśli będzie egzamin konkursowy na Prawdziwego Polaka to szybko sobie przeczytam Reymona i Nałkowską.

Kabirio, ale to była nie ta bi, mam nadzieję.

A czy ja mówię, że nie było? ;) Ale niekoniecznie zmienia to moje wrażenia z dzienników Dąbrowskiej. ;)
A lektur wcale nie musi się czytać, jeżeli tylko ma się dostęp do dobrego bryka, w którym wszystko przystępnie jest streszczone: :-))
www.youtube.com/watch?v=fhepn_Ozdb4

kabirio, a bo czasami człowiek lubi sobie mruczeć pod nosem. A co do strasznych lektur, blog jest zawsze otwarty na okropne plotki o słynnych ludziach.