Z wyjątkiem jednego posła na Sejm, który został ekskomunikowany (Putek), nie było żadnych innych posłów ani senatorów, którzy byliby zdecydowanymi wrogami Kościoła, żadnego, który by obnosił się ze swoim laicyzmem. W czasie wyborów do Sejmu w grudniu 1938 roku socjaliści zaprzeczyli jakiejkolwiek swojej opozycji wobec religii i unikali jakichkolwiek antyklerykalnych haseł, nie mówiąc już o hasłach antykościelnych.

Czy aby teraz Sejm nie jest jeszcze... no, jak to powiedzieć... grzeczniejszy?

Cytat jest ze str.97, Kościół katolicki i antysemityzm w Polsce w latach 1933-1939 książki Ronalda Modrasa wydanej w Krakowie w 2004 r.

Wikipedia tak pisze o Józefie Putku:

Znaczącą w jego dorobku pracą są „Mroki Średniowiecza” (podtytuł: Obyczaje, przesądy, fanatyzm, okrucieństwa i ucisk społeczny w dawnej Polsce), książka postrzegana jako antyklerykalna (Putek został obłożony klątwą kościelną w 1928).

Fascynujący życiorys. Ale niewesoły. W jednym życiu zaliczyć obozy koncentracyjne sanacji i hitlerowców, a potem jeszcze więzienia komunistyczne...