Tytuł to słynna fraza humorysty brazylijskiego Stanislaw Ponte Preta. Ou restaure-se a moralidade ou locupletemo-nos todos!

Było fajnie, wszyscy (z odpowiednich warstw) bogacili się, a tu przed paru laty ten panujący od zarania dziejów stan rzeczy zepsuto. I to, nie do wiary, z nadgorliwości prawicy.

Prawo, że nie tylko wdowy po gubernatorach, ale ich niezamężne córki, mają bardzo tłuste renty, powinno być atakowane przez Kościół, bo to jest tylko dla córek niezamężnych, i ten fakt znacznie zmniejszył rozmnażalność w rodzinach brazylijskich byłych gubernatorów. Kto by chciał wychodzić za mąż jeśli renta rzędu kilkunastu tysięcy złotych jest zagwarantowana do końca samotnego życia? Ale i bez umierania można było ucieszyć rodzinę przechodząc na emeryturę, bo (jak to ostatnio wyciekło na świat nawet bez pomocy Wikileaks) te drobne 22 tys. reali czyli koło 37 tys. złotych nie wykluczały różnych finansowych pomocy z innych emerytur, prac na uniwerkach itp. itd.

Przed czterema laty Rada Federalna Izby Adwokatów postanowiła przyłożyć znienawidzonej partii Luli, PT, łupiąc mocno i moralnie w byłego gubernatora tej partii ze stanu Mato Grosso do Sul. Tam są miliony głów bydła, bagna Pantanalu i jak widać rząd też nieźle zabagniony. I skończyło się Eldorado pana Zeca do PT, jak go czule współwyznawcy polityczni nazywali.

Ale przy zasadzaniu takiego drzewka dobrze jest sprawdzić w którą stronę ono się nachyli. Nie sprawdzili i teraz chyba plują sobie w brody, bo zwolennicy pełnego, ponadpartyjnego moralizowania odkryli, że z takimi emeryturami jest w Brazylii 60 osób, a o rentach specjalnych to strach mówić. I w tym gronie już nie ma innych przedstawicieli PT czy jakichś partii lewicowych, czyli zrobiło się bardzo śmiesznie.

W moim stanie pan Leonel Pavan, obecnie 56latek, w zeszłym roku był gubernatorem przez 9 miesięcy. Ano, wybrany na wicegubernatora przed 4 laty siedział i pobierał, ale zbliżyły się nowe wybory i pan gubernator chciał zostać senatorem, więc musiał ustąpić ze stanowiska, no co, tu jest demokracja i porządek. Więc w końcu Pavan porządził sobie. I na początku tego roku, gdy nowowybrany gubernator uczynił jego obecność w rządzie stanowym zbędną, poprosił zgodnie z prawem o emeryturę. Rzeczone R$ 22 tys.

Gdy dziennikarze zapytali czy w związku akcją moralizacyjną zrezygnuje z tej sumki rzekł, że jeśli sąd orzecze, że mu się nie należy, to zrezygnuje. I to jest mentalność polityka. Bo ja bym myślał, że jak sąd powie: „nie dostaniesz, bo nie należy ci się”, to trudno zrezygnować z czegoś, do czego nie ma się prawa. Ale jeśli ktoś był prawem, jakoś inaczej to widzi.

W moim stanie te emerytury i renty kosztują rocznie koło 3 milionów reali. A to jest przecież początek, potem są emerytury posłów stanowych, ministrów stanowych, burmistrzów i radnych z 300 miasteczek, a o strukturze federalnej nawet się jeszcze nie zająknąłem. I teraz widać jak potwornie bogata zawsze była Brazylia, jeśli nigdy nie musiała ogłosić niewypłacalności.