Jeśli dobrze rozumiem teologiczne subtelności, kościół zacofany oraz w zacofaniu zacięty to ten, który ciągle piekłem grozi, cech ludzkich gejom odmawia, role kobiety w rodzeniu, modłach i poświęcaniu się ślubnemu mężowi widzi, a decyzje o kierunkach badań naukowych chce zarezerwować dla purpuratów. Natomiast kościół postępowy, z ludzką twarzą to ten, który złego słowa bezpośrednio o braciach w grzechu tonących nie mówi, bo może cytować innych, którzy odpalają homilie kapitalne. Brzmiące na przykład tak:

Wszędzie kryzys goni kryzys i kryzysem pogania. W Kościele podobnie. Kryzys jest faktem, mówią. Czymże innym jest ta potworna laicyzacja, to zeświecczenie, ten zajadły antyklerykalizm, prymitywny materializm, ten obrzydliwy panseksualizm, bezduszny relatywizm - jak nie przejawem całkowitego rozprzężenia, a co za tym idzie: upadku struktur kościelnych i nie tylko, bo doktryny również?

No i gnój rozrzucony jest. Choć potem rozrzedzony w 20% roztworze hipokrytu, strona nieszczególnie przejęta wiarą w niepokalane poczęcie, w pochodzenie kobiety z męskiego żebra (to taka teoria unikająca upodlającego podejrzenia, że łączy nas coś z normalnymi ssakami), i w rozmowy człowieka z bogiem wszechmogącym, ale mającym zwyczaj wściekania się na złe działanie swoich lepionek, została oznakowana emocjonalnie w sposób nie zostawiający najmniejszej wątpliwości kto tu jest winien upodlenia świata.

Oczywiście winy nie ponoszą bandy purpuratów, przez setki lat trzymających co tylko mogli w nieubłagalnym uchwycie, nakazujących zabijanie odmieńców doktrynalnych i podbijanie innych nacji dla większej przyjemności ich miłującego ludzi i dziecinki i podobno naprawdę żyjącego przed wiekami wodza, ale winne są takie typy, którym ten zestaw przekonań widzi się jeszcze śmieszniejszy niż wiara w Latającego Potwora Spaghetti.

Waga emocjonalna terminów jest porażająca: zeświecczenie brzmi dużo groźniej niż upapranie, a jeśli termin wygląda neutralnie (materializm, relatywizm) lub egzotycznie (panseksualizm), to trzeba przylepić im jakieś ustawiające właściwie przymiotniki.

Niedawno pojawił się w GW wyborczej wywiad z Adamem Bonieckim, redaktorem „Tygodnika Powszechnego”. Zawarte tam jego oświadczenie „Od kilkudziesięciu lat Jezus jest sensem mojego życia” zostało bardzo agresywnie i obraźliwie skomentowane przez paru czytelników – i ostro sprzeciwiam się takiemu postępowaniu. Owszem, gdy A.B. wyraża wiele ciepłych słów o JPII, nie wykazuje moim zdaniem trzeźwego osądu o stanie zjawisk – osobiste względy ważą mu więcej niż poczynania słynnego rodaka na scenie międzynarodowej. Ale, przyznam, to kłopot, który ma wielu Polaków. Lecz gdy opowiada się za znaczeniem w jego życiu jakiegoś mitu, wrogość jest zupełnie nie na miejscu. To jego życie, jego wybór i trzeba by było wdać się w analizę jego wypowiedzi w ciągu lat czy zrobił z tego swojego oddania coś do przyjęcia dla myślącego człowieka (niektórzy katolicy bardzo ciekawie, alegorycznie, traktują biblijne opowieści), czy coś dziwnego acz nieszkodliwego (podobnego do oddania życia brydżowi czy kręgom zbożowym), czy też jednak odskocznię do fanatyzmu dla naśladowców. Mam wrażenie, że zła nikomu nie przyniósł, a że miał prawo kierować swym życiem jak chciał, tego nawet nie trzeba omawiać.

Tak samo ma pełne prawo do kierowania swoim życiem każdy, kto oddanie Jezusowi zastąpi oddaniem Władcy Pierścieni, kapitanowi Spockowi, kaligrafii, hodowaniu róż czy innym nieszkodliwym rozrywkom. Wybór zabawek w tym magazynie jest ogromny, bogów ludzkość naprodukowała w nadmiarze i odliczywszy zbyt gwałtownych, domagających się codziennie dziewicy na pożarcie, każdy może wybrać sobie takiego, który najbardziej mu pasuje do poduszki i do trumny. Jako baza etyki, na ogół sa siebie warci, przede wszystkim domagają się uwielbiania ich. Ale decyzja obejścia bokiem tego magazynu, nawet jeśli panujący trend zagania tam tłumy, nie jest postępowaniem nagannym, niehumanitarnym czy karygodnym. Jest opcją dostępną dla każdego w tych społeczeństwach, w których duchownych wodzów odsunięto od świeckiej władzy.

Historię panseksualizmu zostawię na boku, bo to coś takiego jak rzekome jedzenie ekskrementów przez homoseksualistów, przypisywane im przez dziwnie podnieconych księży – znałem i znam sporo homoseksualistów i ich obyczaje higieniczne wyraźnie stoją dużo wyżej niż obyczaje powszechne w społeczeństwie. Inaczej mówiąc, Don Kichot wszędzie widział zbrojnych rycerzy, a księżom w celibacie migają genitalia na wiatrakach, ale temat chrześcijaństwa i obsesji seksualnych to temat zbyt potężny na blog.

Podsumowując: jestem potwornie laicki, zeświecczony, w chwili napotkania opętańców zdecydowanie (ale nie zajadle, bo są niestawni) antyklerykalny,  może materialistyczny (nie bardzo wiem, o co tu biega, więc powstrzymam się od deklaracji), raczej nie obrzydliwie panseksualny, bo nie znoszę pieprzenia kotka, na pewno bezduszny, a z relatywizmem to jak z materializmem, muszę się najpierw dowiedzieć, o co chodzi. I z tym wszystkim, autorowi „homilii kapitalnej” i innym owe brednie powtarzającym uprzejmie komunikuję: zachęcam do przyjęcia, bez zastrzeżeń i bez mamrotania, że mogę myśleć co mi się chce, póki bliźnich nie krzywdzę, podatki płacę a ktoś w społeczności ma ze mnie korzyść.  Jeśli jednak zamierzają tkwić w swoim nieznośnym zapamiętaniu, przekonani o swej samozadeklarowanej wyższej a nawet wyłącznej wartości, zmuszony będę zaproponować, by mnie pocałowali w dupę.