Koniec świąt, wypożyczonych przez Kościół od kultów szanujących przyrodę i zrównanie dnia z nocą przesilenie zimowe, a nigdy im nie oddanych. Nie ma co płakać, że oszukano oryginalnych czcicieli. Nie ma ich, jest świat cieszący się spotkaniem rodzinnym i nitką wiążącą z przodkami, symbol narodzin jest ciepły i miły, cieszy w coraz bardziej zamarzającej na parę miesięcy Europie.

Kiedy następny okres wytchnienia? Wielkanoc, wiosna? Ale choć scenografia miła, scenariusz ponury. Śmierć, tortury, cierpienie, wiszenie. I nie ma sensownego wyjścia, więc trzeba wymyślić samodzielne wyjście z grobu i dolepić jakieś morały o odkupieniu przez śmierć win świata.

Ciekawe jak wielu normalnych i zdrowych ludzi, po uczciwym przemyśleniu sensu słów, akceptuje makabryczne pomysły takiego rodzaju. Odkupienie win przez śmierć? Tortury, nienawiść rodzą tylko i wyłącznie kolejne tortury i nienawiść i nikt nie pokaże w historii ludów żyjących na Ziemi czegoś odmiennego. A pomysł, że jeden niewinny odcierpi za to, co zawinili inni winni... Ciekaw jestem ilu Polaków zgodziłoby się, by Janek Woleński z Kołobrzegu został zamordowany, zresztą za jego zgodą, a w zamian za to z więzień wypuści się wszystkich polskich zbrodniarzy, bo ich winy będą wymazane. Czysty obłęd.

Nie, wcale nie nazywam chrześcijaństwa obłędem. To nazwa, na którą zasługuje ta tylko wersja wiary, którą z politycznych przyczyn ustalał Ireneusz z Lyonu w IIw., a która stała się dominująca dzięki długotrwałemu niszczeniu i fałszowaniu innych wersji, w czym szczególne zasługi miał żyjący w III/IVw. Euzebiusz z Cezarei. To, że (przepraszam za wyrażenie) przepermutowali sobie do woli księgi Testamentu (nazwanego potem Starym) i dołożyli wygodne do swoich tez trzy spośród dziesiątek krążących wersji wydarzeń, czyli trzy Ewangelie, dodając do nich czwartą, bardziej prekursorkę s-f niż powiązaną  z wydarzeniami realnymi (a ten zlepek nazwali Testamentem Nowym) znaczy tylko tyle, że taka jest wersja oficjalna, przyjęta przez panującą do dziś Zjednoczoną Partię Biskupów Rzymskich.

Chrześcijaństwo było i jest dużo bogatsze – i sporo teologowie wieku XIX i XX się natrudzili, wspomagani odkryciami archeologicznymi, by odtworzyć wersję Q (od Quelle, Źródło, więc może po polsku powinna nazywać się wersją Ź). I w tej wersji nie ma krzyża, wieszania, grobów opuszczania i bajek niegodnych dobrego bajkopisarza. Jest zbiór nauk, które przedkładał swoim rodakom człowiek zwany Jezusem, nigdy nie mówiący, że był bogiem.

I ta rekonstrukcja (czyniona, powtórzę, przez 150 lat przez wyśmienicie wykształconych chrześcijan) sytuuje się zaskakująco blisko wersji zwanej Ewangelią Tomasza.

Spis nauk, ułożony przez kogoś mianującego się Didymus Juda Tomasz, określającego się jako bliźniaczy brat Jezusa, nieporównanie bardziej zasługuje na uwagę niż inne Ewangelie, pisane dużo później, nawet jeśli te inne przypadły do gustu administratorom wiary. I w tej Ewangelii też nie ma rojeń o śmierci w cierpieniach i nie trzymających się kupy ich interpretacji, jest Mistrz na miarę swoich czasów. Jeśli chcesz uznawać Go za twojego mistrza, świetnie, nie widzę w tym niczego sprzecznego z rozsądkiem, są ludzie, którzy wolą wiedzę potwierdzoną mijaniem wieków. I masz pełne prawo nazywać się chrześcijaninem. Nie wiem czy oryginalnie ta wersja chrześcijaństwa była dużo bardziej przyjazna dla użytkownika, ale gorsza od urzędowo przyjętej być nie mogła.

Dlatego po drodze do następnego Bożego Narodzenia możesz mieć jeden wspaniały ciąg świąt, Kwiatów, Wiosny, Chrząszcza, Zachodzącego Słońca, Spokojnej Starości i Pierwszego Pocałunku, ale nie masz najmniejszej potrzeby zanurzania się w zlepek ponurych wymysłów, z których jedynym wyjściem jest jeszcze więcej wymysłów, cudów i nienawiści.